حدیث دربارهاين كارها

الإمام زين العابدين عليه ‏السلام ـ في ذِكرِ مُساءَلَةِ المَلَكَينِ فِي القَبرِ ـ : يابنَ آدَمَ!. ألا وإنَّ أوَّلَ ما يَسأَلانِكَ عَن رَبِّكَ الَّذي كُنتَ تَعَبُدُهُ، وعَن نَبِيِّكَ الَّذي اُرسِلَ إلَيكَ، وعَن دينِكَ الَّذي كُنتَ تَدينُ بِهِ، وعَن كِتابِكَ الَّذي كُنتَ تَتَلوهُ، وعَن إمامِكَ الَّذي كُنتَ تَتَوَلّاهُ، ثُمَّ عَن عُمُرِكَ فيما كُنتَ أفنَيتَهُ، ومالِكَ مِن أينَ اكتَسَبتَهُ وفيما أنتَ أنفَقتَهُ؛ فَخُذ حِذرَكَ، وَانظُر لِنَفسِكَ، وأعِدَّ الجَوابَ قَبلَ الاِمتِحانِ وَالمُسائَلَةِ وَالاِختِبارِ. فَإِن تَكُ مُؤمِنا عارِفا بِدينِكَ مُتَّبِعا لِلصّادِقينَ مُوالِيا لِأَولِياءِ اللّه‏ِ؛ لَقّاكَ اللّه‏ُ حُجَّتَكَ، وأنطَقَ لِسانَكَ بِالصَّوابِ، وأحسَنتَ الجَوابَ، وبُشِّرتَ بِالرِّضوانِ وَالجَّنَةِ مِنَ اللّه‏ِ عز و جل، وَاستَقبَلَتكَ المَلائِكَةُ بِالرَّوحِ وَالرَّيحانِ. وإن لَم تَكُن كَذلِكَ؛ تَلَجلَجَ لِسانُكَ، ودَحَضَت حُجَّتُكَ، وعَييتَ عَنِ الجَوابِ، وبُشِّرتَ بِالنّارِ، وَاستَقبَلَتكَ مَلائِكَةُ العَذابِ بِنُزُلٍ مِن حَميمٍ وتَصلِيَةِ جَحيمٍ. ۱
امام زين العابدين عليه ‏السلام: اى انسان!. بدان! نخستين چيزى كه آن دو (نكير و منكر) از تو مى‏پرسند، در باره پروردگار توست كه او را مى‏پرستيده‏اى، و در باره پيامبر توست كه برايت فرستاده شده، و در باره دين توست كه بِدان باور داشته‏اى، و در باره كتاب توست كه آن را تلاوت مى‏كرده‏اى، و در باره امام توست كه از او پيروى مى‏كرده‏اى، و سپس عمرت كه آن را چگونه صرف كرده‏اى، و دارايى‏ات كه از كجا به دستش آورده‏اى و در چه راهى خرج كرده‏اى. پس، به هوش باش و براى خودت، فكرى كن و پيش از شروع امتحان و پرسش و آزمون، پاسخى آماده ساز، كه اگر مؤمن و به دينت، آشنا و دنباله‏رو راستگويان، و پيرو و دوستدار اولياى خدا بودى، خداوند، حجّتت را به تو تلقين مى‏كند و زبانت را به حقيقت، گويا مى‏سازد و پاسخ نيكو و درست مى‏دهى و از جانب خداوند عز و جلبه تو، نويد خشنودى و بهشت، داده مى‏شود و فرشتگان، با شادى و خوشى از تو استقبال مى‏كنند؛ و اگر نه چنان بودى، زبانت به لكنت مى‏افتد و حجّتت باطل مى‏گردد و از پاسخ دادن، در مى‏مانى و تو را به آتش، نويد مى‏دهند و فرشتگان عذاب، با آب جوشان به استقبالت مى‏آيند و به سوى دوزخ مى‏كشانند.
۱.الكافي: ج 8 ص 73 ح 29، الأمالي للصدوق: ص 593 ح 822، أعلام الدين: ص 223، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 47 كلّها عن سعيد بن المسيب، تحف العقول: ص 249، بحار الأنوار: ج 6 ص 223 ح 24.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.