حدیث دربارهاين كارها

عنه عليه ‏السلام: ثَلاثَةٌ لا يَنظُرُ اللّه‏ُ إلَيهِم يَومَ القِيامَةِ ولا يُزَكّيهِم ولَهُم عَذابٌ أليمٌ: الدَّيّوثُ مِنَ الرِّجالِ، وَالفاحِشُ المُتَفَحِّشُ، وَالَّذي يَسأَلُ النّاسَ وفي يَدِهِ ظَهرُ غِنىً. ۱
امام صادق عليه ‏السلام: سه گروه‏اند كه خداوند، روز قيامت به آنان نمى‏نگرد و بر پاكى‏شان گواهى نمى‏دهد و برايشان، عذابى دردناك است: مردان بى‏غيرت، ناسزاگوىِ بددهن (/ دشنامگوىِ دشنام‏پذير) ۲، و كسى كه بى‏نياز است و با اين حال، از مردم، درخواست مى‏كند.
۱.تفسير العيّاشي: ج 1 ص 178 ح 67 عن محمّد الحلبي، بحار الأنوار: ج 79 ص 112 ح 9.
۲.يعنى: كسى كه باكى ندارد كه به ديگران فحّاشى كند يا فحّاشى بشنود.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.