حدیث دربارهاين كارها
عنه صلى الله عليه و آله: ثَلاثَةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَومَ القِيامَةِ ولا يُزَكّيهِم ولَهُم عَذابٌ أليمٌ: رَجُلٌ عَلى فَضلِ ماءٍ بِالطَّريقِ يَمنَعُ مِنهُ ابنَ السَّبيلِ، ورَجُلٌ بايَعَ إماما لا يُبايِعُهُ إلّا لِدُنياه؛ إن أعطاهُ ما يُريدُ وَفى لَهُ وإلّا لَم يَفِ لَهُ، ورَجُلٌ بايَعَ رَجُلاً بِسِلعَةٍ بَعدَ العَصرِ، فَحَلَفَ بِاللّهِ لَقَد اُعطِيَ بِها كَذا وكَذا، فَصَدَّقَهُ، فَأَخَذَها ولَم يُعطَ بِها. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سه دستهاند كه خداوند، در روز قيامت، با آنان سخن نمىگويد و بر پاكىشان گواهى نمىدهد و برايشان عذابى دردناك است: مردى كه در راه [عبور مردم، چاه] آبى داشته باشد و اجازه ندهد كه در راه ماندگان، از اضافه آن آب ۲، استفاده كنند؛ و مردى كه با پيشوايى بيعت كند و بيعت او، جز براى دنيايش نباشد، به طورى كه اگر آنچه را مىخواهد، به او بدهد، به بيعتش با او وفا كند، و گر نه وفا نكند؛ و مردى كه بعد از ظهر، كالايى را به مردى بفروشد و سوگند بخورد كه [صبحْ] آن را به فلان و بَهمان مبلغ خريده است، و خريدار هم قبول كند و كالا را بخرد، در حالى كه دروغ گفته باشد.
۱.صحيح البخاري: ج 6 ص 2637 ح 6786، صحيح مسلم: ج 1 ص 103 ح 173، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 744 ح 2207 و ص 958 ح 2870، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 59 ح 7446 كلّها عن أبي هريرة نحوه، كنز العمّال: ج 16 ص 59 ح 43934؛ الخصال: ص 107 ح 70 عن أبي هريرة، مسند زيد: ص 275 عن الإمام زين العابدين عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله، دعائم الإسلام: ج 2 ص 17 ح 20 كلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 67 ص 185 ح 2.
۲.يعنى آبِ مازاد بر نياز صاحبِ چاه.