حدیث دربارهاين كارها

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ثَلاثَةٌ لا يَنظُرُ اللّه‏ُ إلَيهِم يَومَ القِيامَةِ ولا يُزَكّيهِم ولَهُم عَذابٌ أليمٌ: مُعَلِّمُ الكُتّابِ يُكَلِّفُ اليَتيمَ ما لا يُطيقُ، وسائِلٌ يَسأَلُ وهُوَ مُستَغنٍ عَنِ السُّؤالِ، ورَجُلٌ قَعَدَ عِندَ السُّلطانِ يَتَكَلَّمُ بِهَوَى السُّلطانِ. ۱
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سه دسته‏اند كه خداوند، در روز قيامت، به آنان نمى‏نگرد و بر خوبى آنان، گواهى نمى‏دهد و برايشان عذابى دردناك است: معلّم مكتب‏خانه‏اى كه به بچّه‏يتيم، بيش از توانش تكليف دهد؛ مردى كه نيازى به درخواست از ديگران ندارد و درخواست كند؛ و مردى كه نزد سلطان بنشيند و به دلخواه او سخن بگويد.
۱.كنز العمّال: ج 16 ص 60 ح 43938 نقلاً عن الرافعي عن ابن عبّاس.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.