حدیث دربارهاين كارها

عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: تُكَلِّمُ النّارُ يَومَ القِيامَةِ ثَلاثَةً: أميرا، وقارِئا، وذا ثَروَةٍ مِنَ المالِ؛ فَتَقولُ لِلأَميرِ: يا مَن وَهَبَ اللّه‏ُ لَهُ سُلطاناً فَلَم يَعدِل! فَتَزدَرِدُهُ ۱ كَما يَزدَرِدُ الطَّيرُ حَبَّ السِّمسِمِ. وتَقولُ لِلقارِىِ?: يا مَن تَزَيَّنَ لِلنّاسِ وبارَزَ اللّه‏َ بِالمَعاصي! فَتَزدَرِدُهُ. وتَقولُ لِلغَنِىِّ: يا مَن وَهَبَ اللّه‏ُ لَهُ دُنيا كَثيرَةً واسِعَةً فَيضا، وسَأَلَهُ الحَقيرُ اليَسيرَ قَرضا، فَأَبى إلّا بُخلاً! فَتَزدَرِدُهُ. ۲
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز قيامت، آتش با سه نفر سخن مى‏گويد: فرمان‏روا، قارى قرآن، و شخص ثروتمند. به فرمان‏روا مى‏گويد: «اى آن كه خداوند به او حكومت بخشيد؛ امّا دادگرى نكرد!». سپس او را مانند دانه كُنجدى كه پرنده مى‏بلعد، فرو مى‏بلعد. و به قارى قرآن مى‏گويد: «اى آن كه خود را در نظر مردم آراست؛ امّا با گناهان، به جنگ خدا رفت!». سپس، او را نيز فرو مى‏بلعد. و به ثروتمند مى‏گويد: «اى آن كه خداوند، به او دنياى بسيار، فراخ و سرشارى بخشيد؛ امّا نادار، اندكى از او قرض خواست، ليكن بخل ورزيد و به او نداد!». آن گاه، او را هم فرو مى‏بلعد.
۱.زَرِدَ الرجُلُ اللُّقمَةَ: ابتلَعَها، وازدَرَدَها مثلُه (المصباح المنير: ص 252 «زرد»).
۲.الخصال: ص 111 ح 84 عن السكوني عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم ‏السلام، بحار الأنوار: ج 92 ص 179 ح 8.

احادیث دیگر این موضوع

۸
پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: دو دسته از اهل آتش‏اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‏ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‏اى كه تازيانه‏هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‏زنند؛ و زنانى كه پوشيده‏اند و در عين حال، برهنه‏اند، منحرف كننده‏اند و خود، منحرف‏اند واژه «مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‏روند و دل مردان را مى‏رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‏كنند و تا نيمه سر را مى‏پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‏آيند و خود را به نمايش مى‏گذارند. واژه «مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‏دهند كه [در بدحجابى] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‏روند. همچنين، بنا به قولى: «مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‏ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‏كنند و «مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‏كنند (لسان العرب: ذيل «مائلات»). و سرهايشان، همچون كوهان‏هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‏روند و بوى آن را كه از فاصله‏اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‏رسد، استشمام نمى‏كنند.