حدیث دربارهبسيارىِ گناهان

عنه عليه ‏السلام: إيّاكُم ومَعاصِيَ اللّه‏ِ أن تَركَبوها؛ فَإِنَّهُ مَنِ انتَهَكَ مَعاصِيَ اللّه‏َ فَرَكِبَها فَقَد أبلَغَ فِي الإِساءَةِ إلى نَفسِهِ، ولَيسَ بَينَ الإِحسانِ وَالإِساءَةِ مَنزِلَةٌ، فَلِأَهلِ الإِحسانِ عِندَ رَبِّهِمُ الجَنَّةُ، ولِأَهلِ الإِساءَةِ عِندَ رَبِّهِمُ النّارُ. ۱

امام صادق عليه ‏السلام: زنهار! خداى را نافرمانى نكنيد؛ زيرا هر كس خداى را نافرمانى كند، در حقيقت، به خويشتن بسى بد كرده است. و ميان نيكى كردن و بدى كردن، حدّ وسطى نيست؛ نيكوكاران، در نزد پروردگارشان بهشت دارند و بدى كنندگان، نزد پروردگارشان آتش.

۱.الكافي: ج 8 ص11 ح1 عن‏إسماعيل‏بن‏جابر وإسماعيل‏بن‏مخلّدالسراج، بحار الأنوار: ج 78 ص 220 ح 93.

کلیدواژه‌ها دوزخ آنچه به دخول دوزخ می انجامد بسیاری گناهان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس گفتارش را از كردارش به شمار نياورَد، [آن گاه]گناهانش بسيار مى‏شود و عذابش حاضر مى‏گردد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كه گفتارش بسيار شود، لغزشش واژه «سَقَط» كه در اصلى عربى حديث آمده است، يعنى: لغزش؛ خطا در گفتار و كردار؛ سخن بى‏ارزش و بيهوده؛ ياوه. نيز بسيار مى‏گردد و هر كه لغزشش بسيار گردد، گناهانش بسيار مى‏شود و هر كه گناهانش بسيار شود، آتش بر او سزاوارتر مى‏گردد.

امام على عليه ‏السلام: هر كه بسيار گويد، بسيار خطا مى‏كند و هر كه بسيار خطا كند، حيايش اندك مى‏شود و هر كه حيايش اندك شود، پارسايى‏اش اندك مى‏شود و هر كه پارسايى‏اش اندك شود، دلش مى‏ميرد و هر كه دلش بميرد، وارد آتش مى‏شود. اين نيز محتمل است كه مراد از «قلّت»، فقدان باشد؛ چنان كه در زبان عرب، اين معنا رايج است. در اين صورت، قلّت حيا و. يعنى: بى‏حيايى و ناپارسايى و.

امام على عليه ‏السلام: از بدى كردن بپرهيز؛ زيرا آن، خوىِ فرومايگان است و بدى كننده، به سبب بدى كردنش، در جهنّم فرو مى‏افتد.

امام صادق عليه ‏السلام: خداوند عز و جل به موسى عليه ‏السلام فرمود: «زبانت را در پس دلت قرار ده تا به سلامت بمانى. شب و روز، بسيار مرا ياد كن و گناه را در كانون آن دنبال مكن؛ يعنى: با اهل خطا و گناه كه معدن آن هستند، هم‏نشينى مكن؛ زيرا تو نيز شريك آنان مى‏گردى و بر آن پشيمان خواهى شد. زيرا گناه، وعده‏گاه اهل آتش است».