حدیث دربارهلَظى (آتشِ زبانه كِش)

عنه عليه ‏السلام: إلهي! قَلبٌ حَشَوتَهُ مِن مَحَبَّتِكَ في دارِ الدُّنيا، كَيفَ تَطَّلِعُ عَلَيهِ نارٌ مُحرِقَةٌ في لَظى؟ إلهي! نَفسٌ أعزَزتَها بِتَأييدِ إيمانِكَ، كَيفَ تُذِلُّها بَينَ أطباقِ نيرانِكَ؟ إلهي! لِسانٌ كَسَوتَهُ مِن تَماجيدِكَ أنيقَ أثوابِها، كَيفَ تُهوي إلَيهِ مِنَ النّارِ مُشتَعَلاتِ التِهابِها؟! ۱

امام على عليه ‏السلام: معبود من! دلى كه در سراى دنيا آن را از محبّتت آكنده ساخته‏اى، چگونه ممكن است كه آتش سوزنده دوزخ بر آن زبانه كشد؟! معبود من! جانى را كه با نيروى ايمان به خودت، عزّت بخشيده‏اى، چگونه در ميان لايه‏هاى آتشت خوار مى‏كنى؟! معبود من! زبانى كه از تمجيدهايت، زيباترين جامه‏ها را بر آن پوشانده‏اى، چگونه شعله‏هاى افروخته آتش را به سويش مى‏كشانى؟!

۱.المصباح للكفعمي: ص 487، البلد الأمين: ص 313 كلاهما عن الإمام العسكري عن آبائه عليهم ‏السلام، بحارالأنوار: ج 94 ص 101 ح 14.

کلیدواژه‌ها دوزخ نام های دوزخ لظی آتش زبانه کش

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه ‏السلام ـ در سفارش به كميل بن زياد ـ : اى كميل! هر كس كه دردى در سينه دارد، آن را بيرون مى‏افكند. پس اگر يكى از ما سرّى به تو گفت [و با تو درددلى كرد] و به پوشيده داشتن آن، فرمانت داد، مبادا آشكارش سازى؛ چرا كه اگر آشكارش كنى، جاى توبه برايت نخواهد و هر گاه توبه‏اى نباشد، فرجام [ـِ كار]، آتش زبانه‏كش خواهد بود.

امام على عليه ‏السلام ـ در باره برادرش عقيل كه از ايشان پيمانه‏اى از گندمِ بيت المال خواست تا با آن، شكم دخترش را سير كند ـ :. آهنى را تفته كردم و سپس آن را به بدن او نزديك ساختم تا از آن عبرت گيرد. او از حرارت آن، مانند بيمار مُشرِف به مرگ، فرياد بر آورد و نزديك بود از داغىِ آن بسوزد. به او گفتم: مادرانِ فرزندمرده، بر تو بگريند، اى عقيل! آيا خود از آهنى مى‏نالى كه انسانى از سرِ شوخى، تفته‏اش كرده است و با اين حال، مى‏خواهى مرا به سوى آتشى بكشانى كه پروردگار بزرگش، آن را با خشم خود، افروخته است؟! تو از گزندى مى‏نالى و من از آتشِ زبانه‏كش ننالم؟!