حدیث دربارهقعر جهنّم

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: لَو أنَّ رُضَاضَةً مِثلُ هذِهِ ـ وأشارَ إلى مِثلِ الجُمجُمَةِ ـ أُرسِلَت مِنَ السَّماءِ إلَى الأَرضِ، وهيَ مَسيرَةُ خَمسِمِئَةِ سَنَةٍ لَبَلَغَتِ الأَرضَ قَبلَ اللَّيلِ، ولَو أنَّها أُرسِلَت مِن رَأسِ السِّلسِلَةِ لَصارَت ۱ أربَعينَ خَريفا اللَّيلَ وَالنَّهارَ قَبلَ أن تَبلُغَ أصلَها ـ أو قَعرَها ـ. ۲

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ـ با اشاره به چيزى مانند كاسه سر ـ : اگر قطعه سربى به اندازه اين، از آسمان به زمين رها شود كه فاصله‏اش پنجاه سال است، پيش از شب به زمين مى‏رسد، در حالى كه اگر همين قطعه از بالاى زنجير ۳ رها شود و شب و روز حركت كند، چهل سال طول مى‏كشد تا به تَهِ آن زنجير برسد.

۱.كذا في المصدر، وفي المصادر الاُخرى: «لسارت»، والظاهر أنّها الصواب.

۲.سنن الترمذي: ج 4 ص 709 ح 2588، مسند ابن حنبل: ج 2 ص 635 ح 6873، الزهد لابن حنبل: ص 26، الزهد لابن المبارك (الملحقات): ص 84 ح 290 وفيها «رضاصة» بدل «رضاضة» و «لسارت» بدل «لصارت»، البعث والنشور: ص 296 ح 529، المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 476 ح 3640 وليس فيهما «ولو أنّها اُرسلت.» وكلّها عن عبداللّه‏ بن عمرو، كنزالعمّال: ج 14 ص 520 ح 39473.

۳.مراد ايشان، زنجيرى است كه در آيه 32 از سوره حاقّه آمده كه طول آن، هفتاد گز است.

کلیدواژه‌ها دوزخ ویژگی های جهنم قعر جهنم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، از لب دوزخ تا قعر آن، به اندازه‏اى است كه اگر تخته‏سنگى به وزن هفت ناقه باردار با چربى‏ها و گوشت‏ها و بچّه‏هاى آنها، در آن بيفتد، هفتاد پاييز واژه «خريف» كه در متن عربى آمده، افزون بر معناى پاييز، به معناى يك سال، هفتاد سال، و چهل سال نيز آمده است (مجمع البحرين: ذيل همين مادّه). طول مى‏كشد تا به قعر آن برسد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر سنگى در جهنّم انداخته شود، هفتاد پاييز طول مى‏كشد تا به تَهِ آن برسد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اگر هفت ناقه باردار با پيه و چربى‏هايشان گرفته و از لبه جهنّم [به پايين آن] انداخته شوند، تا هفتاد سال هم به قعر آن نمى‏رسند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: تخته‏سنگ غول‏پيكرى از لبه جهنّم انداخته مى‏شود و تا هفتاد سال همچنان پايين مى‏رود؛ ولى به كف آن نمى‏رسد.

المعجم الأوسط ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله صدايى شنيد كه او را به وحشت انداخت. جبرئيل عليه ‏السلام نزدش آمد. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله پرسيد: «اين، چه صدايى بود، اى جبرئيل؟». گفت: تخته‏سنگى بود كه هفتاد سال پيش، از لبه دوزخ فرو افتاده بود و اكنون به قعر آن رسيد. خدا دوست داشت كه صداى آن را به گوش تو برساند. از آن روز به بعد، تا وقتى پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله زنده بود، ديده نشد كه دهانش را كاملاً به خنده بگشايد.

صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ : ما با پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله بوديم كه صداى سقوط چيزى را شنيد. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «مى‏دانيد كه اين، چه صدايى بود؟». گفتيم: خدا و پيامبر او بهتر مى‏دانند. فرمود: «اين سنگى بود كه هفتاد سال پيش، در آتش پرتاب شد و تا كنون در حال سقوط بود و اينك به قعر دوزخ رسيد».