حدیث دربارهگرزهاى جهنّم

امام صادق عليه ‏السلام: سلمان رضى‏الله‏عنه در كوفه از بازار آهنگران، گذر كرد. جوانى را ديد كه از هوش رفته و مردم، پيرامون او گرد آمده‏اند. به سلمان گفتند: اى ابو عبد اللّه‏! اين جوان غش كرده است. خوب است دعايى در گوش او بخوانى. سلمان نزديك او رفت. چشم جوان كه به او افتاد، به هوش آمد و گفت: اى ابو عبد اللّه‏! من آن طور كه اين جماعت مى‏گويند، [صرعى] نيستم؛ بلكه چون گذرم بر اين آهنگران افتاد و ديدم كه با پتك مى‏كوبند، به ياد اين سخن خداوند متعال افتادم كه: «براى آنان گُرزهايى آهنين است» . پس، از ترس كيفر خداى متعال، هوش از سرم رفت. پس از آن، سلمان، او را به برادرى گرفت و شيرينىِ عشق او به خداوند متعال، در دل سلمان افتاد و هميشه با او بود، تا اين كه آن جوان بيمار شد. سلمان نزد او آمد و او در حال جان دادن بود. بر بالينش نشست و گفت: «اى فرشته مرگ! با برادرم مدارا كن». فرشته مرگ گفت: اى ابو عبد اللّه‏! من با هر مؤمنى مدارا مى‏كنم.