حدیث دربارهسراپرده جهنّم
الكافي عن ابن أبي يعفور: كُنتُ عِندَ أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام إذ دَخَلَ عَلَيهِ رَجُلٌ مِن أصحابِنا فَقالَ لَهُ: أصلَحَكَ اللّهُ، إنَّهُ رُبَّما أصابَ الرَّجُلَ مِنَّا الضِّيقُ أو الشِّدَةُ، فَيُدعى إلَى البِناءِ يَبنيهِ أو النَّهرِ يَكريهِ، أوِ المُسَنّاةِ يُصلِحُها، فَما تَقولُ في ذلِكَ؟ فَقالَ أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: ما اُحِبُّ أنّي عَقَدتُ لَهُم ۱ عُقدَةً أو وَكَيتُ لَهُم وِكاءً وإنَّ لي ما بَينَ لابِتَيها ۲، لا ولا مَدَّةً
بِقَلَمٍ! إنَّ أعوانَ الظَّلَمَةِ يَومَ القيامَةِ في سُرادِقٍ مِن نارٍ حَتّى يَحكُمَ اللّهُ بَينَ العِبادِ. ۳
الكافى ـ به نقل از عبد اللّه بن ابى يعفور ـ : در محضر امام صادق عليه السلام بودم كه مردى از يارانمان وارد شد و گفت: خداوند، شما را به سلامت بدارد! ممكن است مردى از ما، دچار مضيقه و فشار گردد و از او خواسته شود كه [براى دولت و حكومت جور] بنايى را بسازد يا نهرى حفر كند يا آببندى درست كند. در اين باره چه مىفرماييد؟
امام صادق عليه السلام فرمود: «من دوست نمىدارم كه براى آنان [حتّى] گرهى بزنم يا بند كيسهاى را ببندم، اگرچه از شرق تا غرب مدينه را به من بدهند. نه چنين مىكنم و نه حتّىحاضرم قلمى را به مركّب، آغشته كنم. كسانى كه به ستمگران
كمك كنند، در روز رستاخيز، در خيمههايى از آتشاند تا آن گاه كه خدا ميان بندگان، داورى كند».