حدیث دربارهتكليف

عنه صلى الله عليه و آله:قالَ أخي عيسى عليه السلام: مَعاشِرَ الحَوارِيّينَ، اِحذَرُوا الدُّنيا لا تَسحَركُم، لَهِيَ ـ وَاللّهِ ـ أشَدُّ سِحرا مِن هاروتَ وماروتَ. وَاعلَموا أنَّ الدُّنيا مُدبِرَةٌ وَالآخِرَةَ مُقبِلَةٌ، وإنَّ لِكُلِّ واحِدٍ مِنهُما بَنينَ، فَكونوا مِن أبناءِ الآخِرَةِ دونَ بَنِي الدُّنيا؛ فَإِنَّ اليَومَ عَمَلٌ ولا حِسابَ، وغَدا الحِسابُ ولا عَمَلَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برادرم عيسى عليه السلام گفت: «اى گروه حواريان! به هوش باشيد كه دنيا شما را افسون نكند. به خدا سوگند كه دنيا افسونگرتر از هاروت و ماروت است. بدانيد كه دنيا رفتنى است و آخرت، آمدنى، و براى هر يك از آن دو، فرزندانى است. پس شما، از فرزندان آخرت باشيد، نه فرزندان دنيا؛ زيرا امروز، روز عمل است، نه حسابرسى، و فردا روز حسابرسى است، نه عمل».

۱.الدرّ المنثور: ج 1 ص 244 نقلاً عن الخطيب عن ابن عمر.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت تکلیف آنچه در بهشت نیست

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين دنيا، پشت كرده است و مى رود و اين آخرت، روى كُنان در حال آمدن است، و براى هر يك از آن دو، فرزندانى است. پس اگر توانستيد كه از فرزندان آخرت باشيد و از فرزندان دنيا نباشيد، چنين كنيد؛ چرا كه شما امروز در سراى عمل هستيد و حسابرسى در كار نيست، و فردا در سراى حسابرسى خواهيد بود و عملى نخواهد بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آگاه باشيد كه شما در روز عمل هستيد و حسابرسى، در آن نيست و به زودى، در روزى خواهيد بود كه در آن، حسابرسى است و عمل، در كار نيست.

امام على عليه السلام:در آخرت، حسابرسى است و عمل، در كار نيست.

امام على عليه السلام:امروز، روز عمل است، نه حسابرسى، و فردا، روز حسابرسى است، نه عمل.

امام صادق عليه السلام:خداوند در هر روز جمعه به بندگان مؤمنش لطفى مى كند. چون روز جمعه مى شود، خداوند، فرشته اى را با دو جامه نزد مؤمنان مى فرستد. آن فرشته به درِ بهشت مى رسد و مى گويد: از فلانى برايم اجازه ورود بگيريد. به آن كس گفته مى شود: فرستاده پروردگارت، بر دَر است. آن مؤمن به همسرانش مى گويد: چه چيزى را برايم زيباتر مى بينيد؟ همسرانش مى گويند: اى آقاى ما! سوگند به آن كه بهشت را بر تو روا ساخت، چيزى زيباتر از اين كه پروردگارت براى تو فرستاده است، برايت نمى شناسيم. پس، يكى از آن دو جامه را به كمر خود مى بندد و ديگرى را بر دوش خويش مى اندازد، و بر هر چه مى گذرد، آن را روشن مى سازد، تا آن كه به وعده گاه مى رسد و چون جمع شدند، پروردگار بزرگ و والا، بر آنان تجلّى مى يابد و همين كه او را ـ يعنى رحمت او را ـ مى بينند، به سجده مى افتند. خداوند مى فرمايد: «اى بندگان من! سرهايتان را بلند كنيد. اينك، روز سجده و عبادت نيست. رنج تكليف را از شما برداشتم». مؤمنان مى گويند: پروردگارا! چه چيز، برتر از آن چيزى است كه به ما داده اى، كه بهشت را به ما عطا كرده اى؟ خداوند نيز مى فرمايد: «هفتاد برابر آنچه داريد، برايتان باد!».