آفرينش انسان براى پرستش

امام باقر عليه السلامـ در حديثى از آدم عليه السلام خطاب به خداى سبحان ـ: آدم گفت: اى پروردگار من! چه ذريّه فراوانى دارم! اينان را براى چه آفريدى؟ خداوند فرمود:. «تو و فرزندان تو را آفريدم، بدون آن كه مرا به تو و به ايشان نيازى باشد؛ بلكه تو و ايشان را آفريدم تا شما را بيازمايم كه كدامينِ شما در زندگى اين سراى دنيا و پيش از آن كه بميريد، نيكوكردارتريد. دنيا و آخرت، و زندگى و مرگ، و فرمانبرى و نافرمانى، و بهشت و دوزخ را براى همين منظور آفريدم، و در تقدير و تدبير خويش، اين گونه اراده كردم، و با علم خود كه در ميان آنان نافذ است، ميان صورت ها و پيكرها، و رنگ ها و عمرها و روزى هايشان، و فرمانبرى و نافرمانى شان تفاوت افكندم. آنان را به خوش بخت و بدبخت، و بينا و كور و كوتاه و بلند، و زيبا و زشت،

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير منسوب به ايشان ـ: زين العابدين عليه السلام در باره اين فرموده خداوند متعال: «هان، اى مردم!» فرمود: «مقصود، همه انسان هاى مكلّف از نسل آدم است. «پروردگارتان را پرستش كنيد» ؛ يعنى از پروردگارتان، در آنچه به شما فرمان داده است، پيروى كنيد و آن، اين است كه معتقد باشيد معبودى جز خداى يگانه وجود ندارد، او را انباز و مانند و همتا نيست، دادگرست و هرگز ستم نمى كند، بخشنده است و هرگز بخل نمى ورزد، بردبار است و هرگز شتاب نمى نمايد، داناست و هرگز اشتباه نمى كند، و اين كه محمّد، بنده او و فرستاده اوست، و اين كه خاندان محمّد، برترين خاندان هاى پيامبران است، و اين كه على، برترين فرد خاندان محمّد است، و اين كه ياران مؤمن محمد، از ياران ديگر فرستادگان الهى برترند، و اين