سخت نگرفتن بر خانواده
3 حدیث
الإمام الصادق عليه السلامـ لمَا سُئلَ عليه السلام أكانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقوتُ عيالَهُ قوتا مَعروفا؟ قالَ: نَعَم إنَّ النَّفسَ إذا عَرَفت قُوتَها قَنِعتَ بِهِ ونَبَتَ عَلَيهِ الَّلحمُ. ۱
امام صادق عليه السلام:وقتى از ايشان سؤال شد كه: «آيا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به خانواده اش روزىِ شناخته شده و معروف مى داد؟»، فرمود: «آرى. نَفْس انسان، اگر از روزى اش، آگاه باشد، به آن رضايت مى دهد، و گوشت، با روزى اش مى رويَد».
۱.الكافي: ج 4 ص 12 ح 7، حلية الأبرار: ج 1 ص 376 ح 6 كلاهما عن علي بن أسباط عن أبيه.
الكافي عن الحكم بن عتيبة:دَخَلتُ عَلى أبي جَعفَرٍ عليه السلام وهُوَ في بَيتٍ مُنَجَّدٍ وعَلَيهِ قَميصٌ رَطبٌ ومِلحَفَةٌ مَصبوغَةٌ قَد أثَّرَ الصِّبغُ عَلى عاتِقِهِ، فَجَعَلتُ أنظُرُ إلَى البَيتِ وأنظُرُ إلى هَيئَتِهِ، فَقالَ: يا حَكَمُ ما تَقولُ في هذا؟ فَقُلتُ: وما عَسَيتُ أن أقولَ وأَنَا أراهُ عَلَيكَ. وأمّا عِندَنا فَإنَّما يَفعَلُهُ الشّابُّ المُرَهَّقُ. فَقالَ لي: يا حَكَمُ مَن حَرَّمَ زَينَةَ اللّهِ الَّتي أخرَجَ لِعِبادِهِ وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزقِ؟ وهذا مِمّا أخرَجَ اللّهُ لِعِبادِهِ. فَأَمّا هذا البَيتُ الَّذي تَرى، فَهُوَ بَيتُ المَرأةِ وأَنَا قَريبُ العَهدِ بِالعُرسِ وبَيتي البَيتُ الَّذي تَعرِفُ. ۱
الكافى ـبه نقل از حَكَم بن عُتَيبه ـ:بر امام باقر عليه السلام وارد شدم و ايشان در خانه اى آراسته بود و لباسى لطيفْ بر تن داشت و عبايى رنگى بر دوش داشت كه اثر آن رنگ، بر دوشش مانده بود. من به خانه و شمايل ايشان مى نگريستم. فرمود: «اى حَكَم، در اين باره چه مى گويى؟».
گفتم: چه مى توانم بگويم، چون شما را به اين وضع مى بينم؛ ولى از نگاه ما، اين، رفتار جوانان تازه بالغ است.
سپس به من فرمود: «اى حَكَم! چه كسى زينتى را كه خداوند براى بندگانش منظور كرده و يا روزى هاى حلال را حرام كرده است؟ اين، از آن چيزهايى است كه خداوند براى بندگانش قرار داده است. امّا اين خانه اى كه مى بينى، خانه همسر من است و تازه ازدواج كرده ام. خانه من، همان است كه مى شناسى».
۱.الكافي: ج 6 ص 446 ح 1، بحار الأنوار: ج 46 ص 292 ح 18.
الكافي عن الحسن الزّيّات البصريّ:دَخَلتُ عَلَى أَبِي جَعفَرٍ عليه السلام أَنَا وَصَاحِبٌ لِى وَإِذَا هُوَ فِي بَيتٍ مُنَجَّدٍ وَعَلَيهِ مِلحَفَةٌ وَردِيَّةٌ وَقَد حَفَّ لِحيَتَهُ وَاكتَحَلَ، فَسَأَلنَاهُ عَن مَسَائِلَ، فَلَمَّا قُمنَا قَالَ لِي: يَا حَسَنُ! قُلتُ: لَبَّيكَ. قَالَ: إِذَا كَانَ غَدا فَائتِنِي أَنتَ وَصَاحِبُكَ. فَقُلتُ: نَعَم جُعِلتُ فِدَاكَ. فَلَمَّا كَانَ مِنَ الغَدِ دَخَلتُ عَلَيهِ وَإِذَا هُوَ فِي بَيتٍ لَيسَ فِيهِ إِلّا حَصِيرٌ وَإِذَا عَلَيهِ قَمِيصٌ غَلِيظٌ. ثُمَّ أَقبَلَ عَلَى صَاحِبِي، فَقَالَ: يَا أَخَا أَهلِ البَصرَةِ إِنَّكَ دَخَلتَ عَلَيَّ أَمسِ وَأَنَا فِي بَيتِ المَرأَةِ وَكَانَ أَمسِ يَومَهَا وَالبَيتَ بَيتَهَا وَالمَتَاعُ مَتَاعَهَا، فَتَزَيَّنَت لِي عَلَى
الكافى ـبه نقل از حسن زَيّات بصرى ـ:با دوستم، نزد امام صادق عليه السلام رسيدم. ايشان در خانه اى آراسته نشسته بود و شالى رنگى، بر خود داشت. محاسنش را [نيز] مرتب كرده و [به چشمانش] سُرمه كشيده بود. در باره چند چيز از ايشان پرسيدم. وقتى برخاستيم به من فرمود: «حسن!».
گفتم: بله.
فرمود: «صبح كه شد، با دوستت بيا پيش من».
گفتم: فدايت گردم! چشم. صبح كه شد، خدمت ايشان رسيدم. ديدم ايشان در خانه اى است كه جز حصير، چيزى در آن نيست، و پيراهنى خشن بر تن دارد.
آن گاه رو به دوستم كرد و فرمود: «برادر بصرى! ديروز كه به اين جا آمدى، من در خانه زنم بودم و ديروز، روز او بود. خانه، خانه او بود و اثاث، متعلّق به او بود. او خود را برايم آراسته بود. من هم لازم بود كه خود را همانند او برايش بيارايم. چيز
۱.الكافي: ج 6 ص 448 ح 13، مكارم الأخلاق: ج 1 ص 187 ح 549 نحوه، بحارالأنوار: ج 46 ص 293 ح 2.