معناى خوش بختى و بدبختى نوزاد ، پيش از تولّد

التوحيدـ به نقل از محمّد بن ابى عمير ـ: از امام كاظم عليه السلام درباره معناى اين سخن پيامبر خدا كه: «بدبخت، كسى است كه در رَحِم مادرش بدبخت گشته است و خوش بخت، كسى است كه در رَحِم مادرش خوش بخت شده است» پرسيدم. فرمود: «بدبخت، كسى است كه خدا در حالى كه او در رَحِم مادرش است، مى داند كه او كارهاى بدبختان را خواهد كرد، و خوش بخت، كسى است كه خدا در حالى كه او در رَحِم مادرش است، مى داند كه او كارهاى خوش بختان را خواهد كرد». به ايشان گفتم: پس معناى اين سخن پيامبر خدا كه: «عمل كنيد، كه هر كس براى آنچه آفريده شده موفّق است»، چيست؟ فرمود: «خداوند عز و جل جن و انس را آفريد تا او را بپرستند و آنان را نيافريد كه نافرمانى اش كنند، و اين [به دليل]سخن خداوند عز و جل است كه: «و جن و انس را نيافريدم،

امام على عليه السلام:در بقيع غَرقَد ۵ كنار جنازه اى بوديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله، در حالى كه چوب دستى اى همراه داشت، پيش ما آمد و نشست و ما نيز اطراف او نشستيم. [پيامبر صلى الله عليه و آله]چوب دستى اش را سر و ته كرد و شروع به زمين زدن آن نمود و سپس فرمود: «هيچ يك از شما نيست (/ هيچ مولودى نيست)، مگر اين كه مكان او در بهشت و جهنّم، مقرّر شده است و بدبختى و خوش بختى او، از پيش، معيّن شده است». مردى گفت: اى پيامبر خدا! [بدين ترتيب]آيا نبايد به آنچه درباره ما تقدير شده، تكيه كنيم و عمل را رها نماييم؟! از ميان ما، آن كه سعادتمند است، به سمت عمل سعادتمندان خواهد رفت و از ميان ما، آن كه بدبخت است، به سمت عمل بدبختان خواهد رفت. فرمود: «سعادتمندان، به عمل سعادت آميز، موفق مى شوند و بدبختان،

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: در حضور امام صادق عليه السلام نشسته بودم كه پرسشگرى از ايشان پرسيد: فدايت شوم، اى فرزند پيامبر خدا! از كجا بدبختى به اهل گناه رسيد كه خداوند در علم خود، به خاطر عمل آنان، برايشان كيفر نوشت؟ امام صادق عليه السلام فرمود: «اى پرسشگر! كسى از آفريدگان [از پيش خود]نمى توانست به اداى حقّ خداى متعال در قبال حكمش به پا خيزد. پس وقتى حكم به اداى حقّ خويش فرمود، به دوستدارانش نيرو مى بخشد و از آنان سنگينى بار عمل كردن به حقيقت آنچه را سزاوار آن اند، بر مى دارد. [نيز]به خاطر دانش پيشين خويش درباره گناهكاران، براى ارتكاب گناه، به آنان نيرو مى بخشد و تاب [و روحيه ى]پذيرش [حكم الهى] را از آنان دريج مى نمايد [با اين كه توان و لوازم تكليف را بدانان مى بخشد]پس آنان مطابق همان

التوحيدـ به نقل از عبد اللّه بن سلام ـ: از پيامبر خدا پرسيدم و گفتم: مرا آگاه ساز كه آيا خداوند عز و جل بى دليل، مردمى را كيفر مى دهد؟ فرمود: «پناه بر خدا! [چنين نيست]». گفتم: پس فرزندان مشركان، آيا در بهشت اند، يا دوزخ؟ فرمود: «خداوند ـ تبارك و تعالى ـ [نسبت به مهربانى] به آنان سزاوارتر است. هر گاه روز رستاخيز شد و خداوند عز و جلمردمان را براى داورى گرد آورد، فرزندان مشركان را مى آورد و به آنان مى فرمايد: بندگان و كنيزان من! پروردگار شما كيست؟ و آيين و اعمال شما چيست؟ مى گويند: خدايا! پروردگار ما! تو ما را آفريدى و ما چيزى را نيافريده ايم، و تو ما را ميراندى و ما چيزى را نميرانده ايم، و براى ما زبانى كه بِدان سخن بگوييم و گوشى كه بِدان بشنويم و كتابى كه آن را قرائت كنيم و فرستاده اى كه

الكافىـ به نقل از سهل بن زياد، از چند نفر، در حديثى كه سند آن را به معصوم رسانده اند ـ: او درباره كودكان، مورد پرسش قرار گرفت. فرمود: «وقتى روز رستاخيز شد، خداوند، آنان را گرد مى آورد و آتشى را براى آنان شعله ور مى نمايد و به آنان دستور مى دهد كه خود را در آن بيفكنند. آن كه در دانش خداوند عز و جل نيك بخت است، خود را در آتش مى اندازد، در حالى كه آتش براى او سرد و سلامت است، و آن كه در دانش خدا تيره بخت است، خوددارى مى ورزد و خداوند، فرمان مى دهد كه آنان را به سوى آتش دوزخ بَرند. آنان مى گويند: اى پروردگار ما! فرمان مى دهى كه ما را به سوى آتشْ بَرند، در حالى كه بر ما قلم [تيره بختى] نرانده اى؟ [خداوندِ] جبّار مى فرمايد: «من شما را رو در رو فرمان دادم و مرا اطاعت نكرديد. چه مى كرديد اگر