ناسپاسى

دعائم الإسلام: از امام صادق عليه ‏السلام درباره نماز خواندن بر بالاى خرمنِ گندم سؤال شد. امام عليه ‏السلام از آن نهى فرمود. به ايشان گفته شد: اگر خرمن را پهن كردند و مانند پشت بام [مسطّح]شد، چه؟ فرمود: «روى گندم، به هيچ وجه نبايد نماز خواند؛ چون گندم، روزى و نعمت خدا براى خلق اوست. پس، آن را گرامى بداريد و لگدمال نكنيد و به آن، بى‏حرمتى ننماييد؛ چه، پيش از شما مردمانى بودند كه خداوند روزىِ آنها را برايشان گشايش داد و آنها، از نان پاك به جاى سنگ، استفاده مى‏كردند و با آن، استنجا مى‏نمودند. لذا خداى عز و جلآنان را به قحطى و گرسنگى گرفتار كرد، به طورى كه دنبال نان‏هايى كه با آنها استنجا كرده بودند، مى‏گشتند و آنها را مى‏خوردند! اين آيه، درباره همين مردمان نازل شده است: «و خدا، آبادى‏اى را

دعائم الإسلام: از امام صادق عليه ‏السلام روايت شده است كه فرمود: «پدرم عليه ‏السلام هرگاه تكّه نانى را در منزلش مى‏ديد كه دور انداخته شده است، به همان اندازه، از خوراكِ اعضاى خانواده‏اش كم مى‏كرد». و درباره اين سخن خداوند عز و جل: «و خدا، آبادى‏اى را نمونه آورد كه امن و آرام بود و روزى‏اش از هر جا فراوان مى‏رسيد. پس نعمت‏هاى خدا را ناسپاسى كردند و خدا هم به سزاى كارى كه كردند، طعمِ گرسنگى و ناامنى را به ايشان چشانيد» ، مى‏فرمود: «خداوند عز و جل به زندگى مردم اين آبادى، چندان گشايش داد كه استنجا كردن با سنگ را زِبْر و خشن يافتند و به استفاده از نان به جاى سنگ رو آوردند و با آن، استنجا مى‏كردند. لذا خداوند، حشراتى كوچك‏تر از ملخ به سراغشان فرستاد و آن حشرات، هر درخت و گياهى را كه خداوند

الكافى ـ به نقل از سدير ـ: مردى از امام صادق عليه ‏السلام درباره اين سخن خداوند عز و جل: «و گفتند: خدايا! ميان سفرهايمان فاصله بيانداز، و بر خويشتن، ستم كردند.» ، پرسيد. فرمود: «اينان، مردمانى بودند كه آبادى‏هاى به هم پيوسته داشتند، چونان كه يكديگر را مى‏ديدند. ۵رودهاى روان و املاكِ فراوان داشت. امّا نعمت‏هاى خداوند عز و جل را ناسپاسى كردند و عافيت خدا را كه از آن برخوردار بودند، دگرگون ساختند. خدا هم نعمتى را كه به آنها داده بود، دگرگون ساخت. «خداوند، [نعمت] هيچ قومى را دگرگون نمى‏سازد، مگر آن گاه كه خودشان، آنچه را دارند [از نعمت]، دگرگون سازند» . پس خداوند، سيل ويرانگرى را بر آنان فرستاد كه آبادى‏هايشان را زيرِ آب فرو بُرد و خانه‏هايشان را ويران نمود و اموال و املاكشان را بُرد و به جاى

جمال الاُسبوع ـ در دعاى روز پنج شنبه ـ: بار خدايا! تو را ستايش، كه معبودى جز تو نيست. تو در كتابت فرمودى: «و خدا، آبادى‏اى را نمونه آورد كه امن و آرام بود و روزى‏اش از هر سو فراوان مى‏رسيد. پس نعمت‏هاى خدا را ناسپاسى كردند و خدا هم به سزاى كارى كه كردند، طعمِ گرسنگى و ترس را به آنها چشانيد» . امّا من به تو ايمان دارم و تصديقت مى‏كنم. پس ـ اى سَروَرم ـ اين را نمونه من در نعمتت قرار مده، و چنان مكن كه به وفور نعمتم آسوده‏خاطر شوم و خود را از مكر تو ايمن بپندارم؛ كه تو در كتابت فرموده‏اى: «جز مردم زيانكار، كسى خود را از مكرِ خدا ايمن نمى‏داند» ، و من از نيرو و توان [خويش]به تو بيزارى مى‏جويم، به نيكى كردن‏هاى تو معترفم و به كَرَم تو پناه مى‏آورم از اين كه پس از [برخوردارى‏ام از]امنيّت و نعمت،