امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام:فرشته، جز آنچه را مى شنود، نمى نويسد، و خداوند عز و جلفرموده است: «و پروردگارت را در دل خويش با زارى و ترس، ياد كن» . پس [اندازه] پاداش اين ياد كردن درونىِ آدمى را به خاطر عظمتى كه دارد، كسى جز خداوند عز و جل نمى داند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «و پروردگارت را در دل خويش با تضرّع، ياد كن» يعنى با حال خوارى «و ترس» ، يعنى ترس از عذاب او، «و بى صداى بلند» ، يعنى آهسته تر از قرائت، «در بامدادان و شامگاهان» ، يعنى در صبح و شب.

الكافىـ به نقل از علاء بن كامل ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: «در هنگام شب، «پروردگارت را در دل خويش، با زارى و ترس و بى صداى بلند، ياد كن» [و بگو]: «معبودى جز خداى يگانه و بى انباز نيست. پادشاهى و ستايش، از آنِ اوست. زنده مى كند و مى ميرانَد، و مى ميرانَد و زنده مى كند، و او بر هر چيزى تواناست». من گفتم: خير، در دست اوست. ۲ فرمود: «البتّه كه خير، در دست اوست؛ امّا چنان كه به تو گفتم، بگو. ده بار [اين جملات را بگو] و نيز هنگام طلوع و غروب خورشيد، ده بار [بگو]: به خداى شنواى دانا پناه مى برم».

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو ذر ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى ابو ذر! خدا را با ياد خامل، ياد كن». گفتم: ياد خامل چيست؟ فرمود: «ياد كردن نهانى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين ياد كردن [از خدا]، ياد كردن نهانى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كردن نهانى [از خدا] كه [حتّى] فرشتگان نگهبان [انسان]، آن را نشنوند، هفتاد بار بهتر از آن ياد كردنى است كه فرشتگان نگهبان بشنوند.

مُسنَد أبى يَعلىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، ياد كردن نهانى را كه [حتّى] فرشتگان نگهبان آن را نمى شنوند، هفتاد بار [بر ياد كردن آشكار از خدا] برترى مى داد و مى فرمود: «چون روز قيامت شود و خداوند، خلايق را براى حسابرسى گرد آورد و فرشتگان نگهبان، آنچه را حفظ كرده اند و نوشته اند، بياورند، خداوند به ايشان مى فرمايد: ببينيد آيا چيزى از [اعمال] او باقى مانده است؟. آنان مى گويند: اى پروردگار ما! هر آنچه از او داشته ايم و حفظ كرده ايم، شمارش كرده و نوشته ايم. پس خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به او مى گويد: تو در نزد من، اندوخته اى دارى كه خودت از آن، بى خبرى و براى آن، پاداشت مى دهم، و آن، ياد كردن نهانى است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اولياى خدا، سكوت مى كنند و سكوتشان ياد [خدا] است، و مى نگرند و نگريستنشان توأم با عبرت آموختن است، و سخن مى گويند و سخنشان حكمت است.

امام على عليه السلامـ در توصيف مؤمن ـ: اندوه او در دلش است و شادى او در چهره اش. دل او به ياد خدا، آباد است.