حدیث دربارهياد كردن نهانى
مسند أبي يعلى عن عائشة:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُفَضِّلُ الذِّكرَ الخَفِيَّ الَّذي لا يَسمَعُهُ الحَفَظَةُ سَبعينَ ضِعفا فَيَقولُ: إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ وجَمَعَ اللّهُ الخَلائِقَ لِحِسابِهِم، وجاءَتِ الحَفَظَةُ بِما حَفِظوا وكَتَبوا، قالَ اللّهُ لَهُم: اُنظُروا هَل بَقيَ لَهُ مِن شَيءٍ؟ فَيَقولونَ: رَبَّنا ما تَرَكنا شَيئا مِمّا عَلِمناهُ وحَفِظناهُ إلّا وقَد أَحصَيناهُ وكَتَبناهُ!
فَيَقولُ اللّهُ تَبارَكَ وتَعالى لَهُ: إنَّ لَكَ عِندي خَبئا ۱ لا تَعلَمُهُ وأنَا أجزيكَ بِهِ؛ وهُوَ الذِّكرُ الخَفِيُّ. ۲
مُسنَد أبى يَعلىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، ياد كردن نهانى را كه [حتّى] فرشتگان نگهبان آن را نمى شنوند، هفتاد بار [بر ياد كردن آشكار از خدا] برترى مى داد و مى فرمود: «چون روز قيامت شود و خداوند، خلايق را براى حسابرسى گرد آورد و فرشتگان نگهبان، آنچه را حفظ كرده اند و نوشته اند، بياورند، خداوند به ايشان مى فرمايد: ببينيد آيا چيزى از [اعمال] او باقى مانده است؟.
آنان مى گويند: اى پروردگار ما! هر آنچه از او داشته ايم و حفظ كرده ايم، شمارش كرده و نوشته ايم.
پس خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به او مى گويد: تو در نزد من، اندوخته اى دارى كه خودت از آن، بى خبرى و براى آن، پاداشت مى دهم، و آن، ياد كردن نهانى است».