تاريخ الطبرىـ در يادكرد اُمّ وَهْب، همسر عبد اللّه بن عُمَير كلبى، هنگامى كه ستون خيمه اى را برگرفت و به سوى همسرش رفت و به او گفت: در پيش پاى پاكان، نسل محمّد صلى الله عليه و آله، بجنگ ـ: پس امام حسين عليه السلام او را ندا داد و فرمود: «از اهل بيت، جزاى خير ببينيد! خدايت بيامرزد! به نزد زنان باز گرد و با آنها بنشين، كه جنگ بر عهده زنان نيست».

تسلية المجالس:سپس، جَون، پيش رفت. و به جنگ تن به تن، درآمد و چنين رجز مى خواند: كافران، ضربه [اين غلامِ] سياه را چگونه مى بينندضربه با شمشير و به دفاع از فرزندان محمّد را؟ با زبان و دست، از ايشان دفاع مى كنمو بدان، بهشت را در روز ورود به محشر، اميد مى برم. سپس، جنگيد تا كشته شد. امام حسين عليه السلام بر سرش ايستاد و گفت: «خداوندا! رويش را سفيد كن و بويش را خوش دار و با نيكان، محشورش بدار و [در قيامت] با محمّد صلى الله عليه و آله و خاندان محمّد، آشنايش كن».

تاريخ الطبرى:دو جوان جابرى به نام هاى سيف بن حارث بن سُرَيع و مالك بن عبد بن سُرَيع آمدند. پس نزد امام حسين عليه السلام رفتند و به او نزديك شدند، در حالى كه مى گريستند. امام عليه السلام به آن دو فرمود: «اى پسران برادرم! چرا مى گرييد؟ به خدا سوگند كه من، اميد دارم به زودى چشمتان روشن شود!». گفتند: خدا ما را فدايت كند! به خدا سوگند، بر جانمان نمى گرييم؛ بلكه بر تو مى گِرييم كه مى بينيم از همه سو، گِرد تو را گرفته اند و ما نمى توانيم آنان را از تو باز داريم. امام عليه السلام فرمود: «اى پسران برادرم! خدا به شما بر اين اندوه و از جان گذشتگى تان براى من، جزاى خير دهد، بهترين جزاى پرهيزگاران را».

تاريخ الطبرىـ به نقل از فضيل بن خديج كِندى ـ: ابوشعثاء يزيد بن زياد كِندى، از تيره بنى بَهدَله، در جلو امام حسين عليه السلام بر زانوانش نشست و صد تير انداخت كه پنج تيرش هم به خطا نرفت. او تيرانداز بود و هر بار كه تير مى انداخت، مى گفت: من، پسر بَهدَله ام، سوارِ سواران! امام حسين عليه السلام نيز مى گفت:«خداوندا! پرتابش را استوار بدار و پاداشش را بهشت قرار ده».