تهذيب الأحكامـ به نقل از ايّوب بن اَعيَن، از امام صادق عليه السلام ـ: زنى در حال طواف بود و مردى پشتِ او طواف مى كرد. زن، ساعدش را بيرون آورد و مرد هم دست خود را كج كرد و بر ساعد او نهاد. خداوند، دستِ مرد را بر ساعد آن زن، چنان چسبانْد كه ناچار، طواف را قطع كرد. به سوى امير [مكّه] فرستادند و مردم، گِرد آمدند و فقيهان را خبر كردند. آنان گفتند: دست مرد را قطع كن؛ زيرا او مرتكب جنايت شده است. امير گفت: آيا اين جا كسى از فرزندان محمّد، پيامبر خدا، هست؟ گفتند: آرى. حسين بن على عليه السلام ديشب آمده است. به سوى او فرستاد و او را فرا خواند و گفت: ببين اين دو چه شده اند! امام عليه السلام رو به قبله، دستانش را بلند كرد و مدّت مديدى دعا كرد. سپس، نزد زن آمد و دست مرد را از دست زن، جدا كرد.

دلائل الإمامةـ به نقل از محمّد كنانى، از امام صادق عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام به يكى از سفرهايش رفت و مردى از فرزندان زبير بن عوّام ـ كه به امامت ايشان معتقد بود ـ، همراه او بود. در ميان راه، در منزلگاهى، زير درخت خرماى خشكى ـ كه به علّت بى آبى خشك شده بود ـ فرود آمدند. براى امام حسين عليه السلام زير آن درخت، فرش گسترده شد و درخت روبه روى امام عليه السلام هم، خشك و بى خرما بود. [آن نواده زبير]مى گويد: امام عليه السلام دستش را بالا برد و دعايى كرد كه نفهميدم. درخت خرما، سبز شد و به حال اوّلش بازگشت و برگ درآورد و خرما داد. ساربانى كه شتر از او كرايه كرده بود، گفت: به خدا سوگند، اين، سِحر است. امام حسين عليه السلام فرمود: «واى بر تو! اين، سِحر نيست؛ بلكه دعاى مستجابِ فرزند

الخرائج والجرائحـ به نقل از يحيى بن اُمّ طويل ـ: نزد امام حسين عليه السلام بوديم كه جوانى گريان بر ايشان وارد شد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «چرا مى گريى؟». گفت: مادرم، همين الان، مُرده و وصيّت نكرده است و مالى دارد كه به من، امر كرده كه با آن، كارى نكن تا آن كه خبرش را به تو بدهم. امام حسين عليه السلام فرمود: «همراه ما بياييد تا به سوى اين زن آزاده برويم». با او برخاستيم تا به در خانه اى (/ اتاقى) كه زنِ پوشيده در آن بود، رسيديم. امام عليه السلام بر درِ خانه ايستاد و از خدا خواست كه آن زن را زنده كند، تا بدانچه مى خواهد، وصيّت كند. خدا هم او را زنده كرد و زن نشست، در حالى كه «شهادتين» مى گفت. سپس به امام حسين عليه السلام نگريست و گفت: اى مولاى من! به خانه بيا و مرا فرمان ده.

فرج المهمومـ از امام صادق عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام سالى پياده به مكّه رفت و پاهايش وَرَم كرد. يكى از وابستگانش به ايشان گفت: كاش سوار مى شدى تا اين وَرَمت، فرو بنشيند. فرمود: «هرگز! چون به اين منزلگاه درآمديم، مردى سياه، با روغنى به پيشواز تو مى آيد. آن را از او بخر». آن وابسته گفت: پدر و مادرم فدايت! پيشِ رو، منزلگاهى نيست كه در آن، كسى اين روغن را بفروشد. امام عليه السلام فرمود: «چرا. پيشِ روى تو و قبل از رسيدن به منزلگاه، مى آيد». پس يك ميل حركت كرد كه مرد سياه را ديد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اين، همان مرد است. روغن را از او بگير و بهايش را بپرداز». مرد سياه به آن وابسته گفت: اين روغن را براى چه كسى مى خواهى؟ گفت: براى حسين بن على. گفت: ما را به سوى