فیلترها
نتایج جستجو برای «پوزش خواهی»: ۸ حدیث
الخصال عن عبد اللّه بن حامد رفعه إلى بعض الصالحين عليهم السلام:الذِّكرُ مَقسومٌ عَلى سَبعَةِ أعضاءَ: اللِّسانِ، وَالرُّوحِ، وَالنَّفسِ، وَالعَقلِ، وَالمَعرِفَةِ، وَالسِّرِّ، وَالقَلبِ. وكُلُّ واحِدٍ مِنها يَحتاجُ إلَى الاِستِقامَةِ.
فَأَمَّا استِقامَةُ اللِّسانِ فَصِدقُ الإِقرارِ، وَاستِقامَةُ الرّوحِ صِدقُ الاِستِغفارِ، وَاستِقامَةُ القَلبِ صِدقُ الاِعتِذارِ، وَاستِقامَةُ العَقلِ صِدقُ الاِعتِبارِ، وَاستِقامَةُ المَعرِفَةِ صِدقُ الاِفتِخارِ، وَاستِقامَةُ السِّرِّ السُّرورُ بِعالَمِ الأَسرارِ، وَاستِقامَةُ القَلبِ صِدقُ اليَقينِ ومَعرِفَةُ الجَبّارِ.
فَذِكرُ اللِّسانِ الحَمدُ وَالثَّناءُ، وذِكرُ النَّفسِ الجَهدُ وَالعَناءُ، وذِكرُ الرُّوحِ الخَوفُ وَالرَّجاءُ، وذِكرُ القَلبِ الصِّدقُ
الخصالـ به نقل از عبد اللّه بن حامد، از يكى از اهل بيت عليهم السلام ـ: ياد [خدا] ميان هفت عضو، تقسيم شده است: زبان، روان، نفْس (/ تن)، خِرد، شناخت، درون، و دل. و هر يك از اينها را درستى بايد.
درستى زبان، به اقرار راستين است. درستى روان، به آمرزش خواهى راستين است. درستى نفْس، ۳ به پوزش خواهى راستين است. درستى خِرد، به پند آموختن راستين است. درستى شناخت، به افتخار راستين است. درستى درون، به شاد بودن به جهان نهان هاست، و درستى دل، به يقين راستين و شناخت [خداى] جبّار است.
پس، ياد كردن به زبان، ستايش و تمجيد [خدا] است و ياد كردن به نفْس (/ تن)، كوشش و رنج بردن است و ياد كردن به روان، بيم و اميد است و ياد كردن به دل، راستى و يك دلى است و ياد كردن به خِرد، بزرگداشت و شرم [از خدا] است و ياد
۱.في مشكاة الأنوار: «وذِكرُ السِّرِّ الرُّؤيَةُ وَاللِّقاءُ».
۲.الخصال: ص 404، مشكاة الأنوار: ص 113 ح 261، روضة الواعظين: ص 427، بحار الأنوار: ج 93 ص 153 ح 14.
۳.به قرينه ذكر «استقامة القلب» در ادامه متن حديث، يا بايد اين جا «النفس» باشد و در استنساخ، خطايى رخ داده باشد و يا مراد از «القلب»، همان نفْس و جان باشد.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إيّاكَ وما تَعتَذِرُ مِنهُ؛ فإنَّ فيهِ الشِّركَ الخَفِيَّ. ۱
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:زنهار از كارى كه به سبب آن پوزش بخواهى؛ زيرا در اين [كار]شركِ پنهان، است.
۱.بحار الأنوار: 78/200/28.
الإمامُ الحسينُ عليه السلام:إيّاكَ وما تَعتَذِرُ مِنهُ؛ فإنَّ المُؤمِنَ لا يُسيءُ ولا يَعتَذِرُ، والمُنافِقَ كُلَّ يَومٍ يُسيءُ ويَعتَذِرُ. ۱
امام حسين عليه السلام:زنهار از كارى كه از آن پوزش بخواهى؛ زيرا مؤمن نه بدى مى كند و نه پوزش مى خواهد و منافق هر روز بدى مى كند و پوزش مى طلبد.
۱.تحف العقول: 248.
مشكاة الأنوار عن مُفَضّلِ بنِ عُمرَ:قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: لا يَنبَغي لِلمُؤمِنِ أن يُذِلَّ نَفسَهُ، قُلتُ: بِما يُذِلُّ نَفسَهُ؟ قالَ: يَدخُلُ فيما يَعتَذِرُ مِنهُ. ۱
مشكاة الأنوار عليه السلامـ به نقل از مفضل بن عمر ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: شايسته نيست كه مؤمن، خود را خوار گرداند. عرض كردم: چگونه خود را خوار مى كند؟ فرمود: كارى كند كه از آن عذرخواهى نمايد.
۱.مشكاة الأنوار: 103/235.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن لَم يَقبَلِ المَعذِرَةَ مِن مُحِقٍّ أو مُبطِلٍ، لَم يَرِدْ عَلَيَّ الحَوضَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه عذرخواهى كسى را، چه عذرش موجّه باشد يا نباشد، نپذيرد، در كنار حوض كوثر بر من وارد نشود.
۱.كنز العمّال: 7032.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:اِقبَلْ عُذرَ أخيكَ، وإن لَم يَكُن لَهُ عُذرٌ فَالتَمِسْ لَهُ عُذرا. ۱
امام على عليه السلام:عذر برادرت را بپذير و اگر عذرى نداشت برايش عذرى بتراش.
۱.بحار الأنوار: 74/165/29.
عنه عليه السلام:أعقَلُ النّاسِ أعذَرُهُم لِلنّاسِ. ۱
امام على عليه السلام:خردمندترين مردم، عذرپذيرترين آنها از مردم است.
۱.غرر الحكم: 2988.