فیلترها
نتایج جستجو برای «پاداش شکیبا»: ۱۱ حدیث
الإمام الحسين عليه السلامـ مِن خُطبَتِهِ لَمّا عَزَمَ عَلَى الخُروجِ إلَى العِراقِـ: الحَمدُ للّهِِ وما شاءَ اللّهُ ولا حَولَ ولا قُوَّةَ إلاّ بِاللّهِ، صَلَّى اللّهُ عَلى رَسولِهِ وسَلَّمَ، خُطَّ المَوتُ عَلى وُلدِ آدَمَ مَخَطَّ القِلادَةِ عَلى جيدِ الفَتاةِ، وما أولَهَني إلى أسلافِي اشتِياقَ يَعقوبَ إلى يوسُفَ، وخِيرَ لي مَصرَعٌ أنَا لاقيهِ، كَأَنّي بِأَوصالٍ يَتَقَطَّعُها ۱ عَسَلانُ الفَلَواتِ بَينَ النَّواويسِ وكَربَلاءَ، فَيَملَأُنَّ مِنّي أكراشًا جَوفى وأجرِبَةً سَغبى، لا مَحيصَ عَن يَومٍ خُطَّ بِالقَلَمِ، رِضَا اللّهِ رِضانا أهلَ البَيتِ، نَصبِرُ عَلى بَلائِهِ ويُوَفّينا اُجورَ الصّابِرينَ، لَن تَشِذَّ عَن رَسولِ اللّه صلى الله عليه و آله لُحمَتُهُ، وهِيَ مَجموعَةٌ لَهُ في حَظيرَةِ
امام حسين عليه السلامـ در خطبه خود هنگام آهنگ خروج به سوى عراقـ: سپاس خداى را و همان خواهد شد كه خدا مى خواهد و حول و قوّه اى نيست مگر از خدا، درود و سلام خدا بر پيامبر او باد. مرگ بر فرزندان آدم، چونان گردنبند بر گردن دختركان، نقش بسته است، چقدر شيفته ديدار گذشتگان خود هستم! چونان اشتياق يعقوب به يوسف، براى من قتلگاهى اختيار شده كه آن را خواهم ديد، گويى مى بينم كه گرگهاى بيابان، بندهاى پيكرم را ميان نواويس و كربلا، پاره پاره مى كنند و از تن من شكمهايى گرسنه و خالى، پر مى شود. از روزى كه با قلم [قضاى الهى]نگاشته آمده، گريزى نيست. خشنودى خدا، خشنودى ما اهل بيت است. ما بر آزمون او، شكيب مى ورزيم و او، پاداش شكيبايان را به كمال به ما مى پردازد، پاره تن رسول اللّه صلى الله عليه و آله از او دور
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ جَلَّ جلالُهُ: إنّي أعطَيتُ الدُّنيا بينَ عِبادِي قَيضا ۱. مَن لَم يُقرِضْني مِنها قَرضا فَأخَذْتُ مِنهُ قَسرا، أعطَيتُهُ ثلاثَ خِصالٍ لَو أعطَيتُ واحِدَةً مِنهُنَّ مَلائكَتي لَرَضُوا: الصلاةُ والهِدايَةُ والرَّحمَةُ، إنّ اللّهَ عز و جل يقولُ: «الذينَ إذا أصابَتْهُم مُصِيبةٌ قالُوا إنَّا للّهِِ وَإنَّا إلَيهِ راجِعُونَ * أُولئكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحمَةٌ وَأُولئكَ هُمُ المُهْتَدُونَ» . ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ كه عظمتش پُرشكوه است ـ فرمود: «من دنيا را براى معاوضه، به بندگان خود داده ام. هر كه چيزى از آن را به من قرض ندهد و من به زور از او بستانم [و او شكيبايى كند]، سه نعمت به او عطا مى كنم، كه اگر يكى از آنها را به فرشتگانم بدهم، خرسند مى شوند: درود و هدايت و رحمت [خود] را».
خداوند عز و جل مى فرمايد: «همانان كه چون مصيبتى به آنها رسد، مى گويند: «ما از آنِ خداييم و به سوى او باز مى گرديم». درودها و رحمتى از پروردگارشان، بر آنها باد و همانان ره يافتگان اند» .
عنه صلى الله عليه و آله:عَجِبتُ لِلمؤمِنِ وجَزَعِهِ مِنَ السُّقمِ، ولَو عَلِمَ ما لَهُ في السُّقمِ لأَحَبَّ أن لا يَزالَ سَقيما حتّى يَلقَى رَبَّهُ عز و جل. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از مؤمن و ناشكيبىِ او در برابر بيمارى ها، تعجّب مى كنم. اگر مى دانست كه بيمارىِ او برايش چه ثوابى دارد، هر آينه دوست داشت كه تا آن گاه كه پروردگارش را ملاقات مى كند، پيوسته بيمار باشد.
۱.الدعوات: ص 166 ح 458، بحار الأنوار: ج 81 ص 210 ح 25.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ لابن مسعود ـ: يابنَ مَسعودٍ، إنّهُم لَيَعِيبُونَ على مَن يَقتَدِي بِسُنَّتي فرائضَ اللّهِ، قالَ اللّهُ تعالى: «فَاتَّخَذْتُمُوهم سِخرِيّا حتّى أَنْسَوكُم ذِكْرِي وكُنتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ * إِنّي جَزَيْتُهُمُ اليَوْمَ بِما صَبَرُوا» . ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! آنان بر كسانى كه با پيروى از سنّت من، واجبات خدا را به جاى مى آوردند، خُرده مى گيرند. خداوند متعال فرموده است: «و آنها را مسخره كرديد تا ياد مرا از خاطرتان بُردند و به آنها مى خنديديد. امروز، من پاداش شكيبايى آنان را مى دهم» .
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 351 ح 2660 عن عبداللّه بن مسعود، بحار الأنوار: ج 77 ص 102 ح 1.
الإمام الباقر عليه السلام:خَطَبَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله النّاسَ في آخِرِ جُمُعَةٍ مِن شَعبانَ، فَحَمِدَ اللّهَ وأثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ:
أيُّهَا النّاسُ، قَد أظَلَّكُم شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، وهُوَ شَهرُ رَمَضانَ؛ فَرَضَ اللّهُ عز و جل صِيامَهُ، وجَعَلَ قِيامَ لَيلِهِ نافِلَةً، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاةِ لَيلَةٍ فيهِ كانَ كَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعينَ لَيلَةً فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ، وجَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ وَالبِرِّ كَأَجرِ مَن أَدّى فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى، ومَن أدّى فيهِ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ.
وهُوَ شَهرُ
امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود: «اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه و آن، ماه رمضان است. خداوند، روزه اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است. پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شبْ نماز مستحب در ماه هاى ديگر خوانده است و [خداوند] براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات خداوند متعال را انجام داده است و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند متعال را ادا كند، همچون كسى خواهد بود كه در ماه هاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات خداوند متعال را انجام داده است.
اين ماه، ماه شكيبايى است و پاداش شكيبايى،
۱.المقنعة: ص 306 عن أبي الورد، بحار الأنوار: ج 96 ص 359 ح 26.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیآماده کردن مردم برای میهمانی خدا +1 مورد دیگر
دعائم الإسلام:عَن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أ نَّهُ خَطَبَ النّاسَ آخِرَ يَومٍ مِن شَعبانَ، فَقالَ:
أيُّهَا النّاسُ، إنَّهُ قَد أظَلَّكُم شَهرٌ عَظيمٌ، شَهرٌ مُبارَكٌ، شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ العَمَلُ فيها خَيرٌ مِنَ العَمَلِ في ألفِ شَهرٍ. مَن تَقَرَّبَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ كانَ كَمَن أدّى فَريضَةً فيما سِواهُ، ومَن أدّى فيهِ فَريضَةً كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً فيما سِواهُ. وهُوَ شَهرُ الصَّبرِ؛ وَالصَّبرُ ثَوابُهُ الجَنَّةُ، وشَهرُ المُواساةِ، شَهرٌ يُزادُ فيهِ في رِزقِ المُؤمِنِ؛ مَن فَطَّرَ فيهِ صائِما كانَ لَهُ مَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ وعِتقُ رَقَبَتِهِ مِنَ النّارِ، وكانَ لَهُ مِثلُ أجرِهِ مِن غَيرِ أن يَنقُصَ مِن أجرِهِ شَيءٌ.
فَقالَ بَعضُ القَومِ: يا رَسولَ
دعائم الإسلام:در آخرين روز شعبان، پيامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سايه افكنده است؛ ماهى مبارك، ماهى كه در آن، شبى است كه عمل در آن، بهتر از عمل در هزار ماه است. هر كس با كارى نيك از كارهاى نيكْ در آن به خداوندْ تقرّب بجويد، گويا واجبى را در ماه هاى ديگر ادا كرده است، و هر كس واجبى را در آن انجام دهد، همچون كسى است كه هفتاد واجب را در ماه هاى ديگر انجام داده است.
و آن، ماه شكيبايى است و پاداش شكيبايى، بهشت است. ماه مواسات (همدردى با ديگران) است و ماهى است كه روزىِ مؤمن در آن افزوده مى شود. هر كس روزه دارى را در آن افطارى دهد، پاداشش آمرزش گناهانش و آزادى اش از آتش است و به اندازه او (روزه دار)، پاداش دارد، بى آن كه از اجر او چيزى كاسته شود».
برخى
۱.دعائم الإسلام: ج 1 ص 268، بحار الأنوار: ج 96 ص 342 ح 6 وص 350 ح 18؛ صحيح ابن خزيمة: ج 3 ص 191 ح 1887 عن سلمان.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیآماده کردن مردم برای میهمانی خدا +1 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آله:مَن صامَ شَهرَ رَمَضانَ إيمانا وَاحتِسابا، وكَفَّ سَمعَهُ وبَصَرَهُ ولِسانَهُ عَنِ النّاسِ، قَبِلَ اللّهُ صَومَهُ وغَفَرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وما تَأَخَّرَ، وأعطاهُ ثَوابَ الصّابِرينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ماه رمضان را از روى ايمان و به خاطر پاداش [الهى] روزه بدارد و گوش و چشم و زبانش را از مردم باز دارد، خداوندْ روزه اش را مى پذيرد و گناهان گذشته و آينده اش را مى آمرزد و به او پاداش شكيبايان را مى دهد.
۱.المقنعة: ص 305 عن الإمام عليّ عليه السلام.
عنه عليه السلام:ثَوابُ الصَّبرِ أعلى الثَّوابِ. ۱
امام على عليه السلام:پاداش شكيبايى، بالاترين پاداش است.
۱.غرر الحكم: 4694.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُهُ: إنّي أعطَيتُ الدُّنيا بينَ عِبادِي قَيضا. مَن لَم يُقرِضْني مِنها قَرضا فَأخَذْتُ مِنهُ قَسرا، أعطَيتُهُ ثلاثَ خِصالٍ لَو أعطَيتُ واحِدَةً مِنهُنَّ مَلائكَتي لَرَضُوا: الصلاةُ و الهِدايَةُ و الرَّحمَةُ، إنّ اللّهَ عَزَّ و جلَّ يقولُ: «الذينَ إذا أصابَتْهُم مُصِيبةٌ قالُوا إنَّا للّهِِ وَ إنَّا إلَيهِ راجِعُونَ * أُولئكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحمَةٌ وَ أُولئكَ هُمُ المُهْتَدُونَ» . ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند جلّ جلاله فرمود: من دنيا را براى معاوضه به بندگان خود داده ام. هركه چيزى از آن به من قرض ندهد و من به زور از او بستانم [و او صبر كند] سه نعمت به او عطا كنم، كه اگر يكى از آنها را به فرشتگانم دهم خرسند شوند: درود و هدايت و رحمت [من]. خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «همانان كه چون مصيبتى به آنها رسد، گويند: ما از آن خداييم و به سوى او باز مى گرديم. درودها و رحمتى از پروردگارشان بر آنها باد و همانان رهيافتگانند».
۱.الخصال: 130/135.
عنه صلى الله عليه و آله:عَجِبتُ لِلمؤمِنِ و جَزَعِهِ مِنَ السُّقمِ، و لَو عَلِمَ ما لَهُ في السُّقمِ لأَحَبَّ أن لا يَزالَ سَقيما حتّى يَلقى رَبَّهُ عَزَّ و جلَّ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از مؤمن و نا شكيبى او در برابر بيماريها تعجّب مى كنم. اگر مى دانست كه بيمارى او برايش چه ثوابى دارد، هر آينه دوست داشت كه پيوسته بيمار باشد تا آن گاه كه پروردگارش را ملاقات كند.
۱.بحار الأنوار: 81/210/25.