امام على عليه السلام:بهشتى كه خداوند بزرگ، براى مؤمنانْ آماده ساخته است، چشم بينندگان را خيره مى سازد. در آن، درجاتى است يكى برتر از ديگرى و منزل هايى است يكى بالاتر از ديگرى. نعمت هايش از بين نمى رود، خوشى هايش به سر نمى آيد، شادى هايش قطع نمى شود، اقامت كننده در آن نمى كوچد، جاويدان در آن، پير نمى شود و ساكنِ آن، دچار بينوايى نمى گردد. ساكنان آن، از مرگ، در امان اند. بنا بر اين، نمى ترسند. زندگى به كام آنهاست و نعمت برايشان پايدار است: جويبارهايى از آبى تغييرناپذير؛ جويبارهايى از شير كه طعم آن، دگرگون نمى شود؛ جويبارهايى از باده كه نوشندگان از آن، لذّت مى برند؛ و جويبارهايى از انگبين ناب «و در آن جا از هر گونه ميوه اى، براى آنان هست و [از همه بالاتر] آمرزش پروردگارشان است» . بر فرش هاى

امام باقر عليه السلام:اهل بهشت، هماره زنده اند و هرگز نمى ميرند، هماره بيدارند و هرگز نمى خوابند، هماره توانگرند و هرگز نادار نمى شوند، هماره شادند و هرگز اندوهگين نمى شوند، هماره خندان اند و هرگز نمى گريند، هماره ارجمندند و هرگز اهانت نمى بينند، هماره گشاده رويند و هرگز اخم نمى كنند، هماره خوش حال و مسرورند، مى خورند و هرگز گرسنه نمى شوند، مى نوشند و هرگز تشنه نمى شوند، هماره جامه بر تن دارند و هرگز برهنه نيستند، هماره سوار مى شوند و به ديدار هم مى روند، هماره پسرانى جاودانه ـ كه در دستشان هماره ابريق هايى از نقره و ظرف هايى از طلاست ـ برايشان درود مى فرستند، هماره بر تخت ها نشسته و بر اريكه ها تكيه زده اند و به يكديگر مى نگرند، و هماره از جانب خداوند، بر ايشان درود و سلام فرستاده مى شود.