پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يتيمى را سرپرستى كند تا آن كه بى نياز گردد، خداوند، به سبب اين كار، بهشت را بر او واجب مى سازد، همچنان كه آتش دوزخ را بر خورنده مال يتيم، واجب ساخته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى يتيم، چون پدرْ مهربان باش و بدان كه هر چه بكارى، همان را مى دِرَوى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بچّه يتيمِ مسلمانى را در خورد و خوراك خود، شريك گردانَد، قطعاً خداوند او را به بهشت مى برَد، مگر اين كه گناهى نابخشودنى مرتكب شود.

امام على عليه السلامـ در وصيّت خود، پيش از شهادت ـ: درباره يتيمان، از خدا بترسيد و مبادا يك روز، سيرشان كنيد و يك روز، گرسنه بمانند! مبادا كه با حضور شما، آنان از بين بروند؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «هر كس يتيمى را سرپرستى كند تا آن كه بى نياز شود، خداوند عز و جل با اين كار، بهشت را بر او واجب مى گردانَد، همچنان كه آتش [دوزخ] را بر خورنده مال يتيم، واجب ساخته است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بدترين خوراك ها، به ناحق خوردنِ مال يتيم است.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «در روز قيامت، عدّه اى از گورهايشان بيرون مى آيند، در حالى كه از دهان هايشان، آتش زبانه مى كشد». گفته شد: اى پيامبر خدا! آنان، چه كسانى هستند؟ فرمود: «كسانى كه اموال يتيمان را مى خورند.».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شبى كه به آسمان برده شدم، گروهى را ديدم كه در شكم هاى آنان، آتش افكنده مى شود و از ماتحتشان بيرون مى آيد. گفتم: «اى جبرئيل! اينها كيستند؟». گفت: اينها كسانى هستند كه اموال يتيمان را به ناحق مى خورند.

الأمالى، مفيد ـ به نقل از حسن بن ابى الحسن بصرى ـ : امام على عليه ‏السلام فرمود: «هر كس در دنيا براى آخرت كار كند، قطعا مزد كار خود را در آخرت به طور كامل دريافت مى‏كند، و هر كس به امور دينى‏اش براى رسيدن به دنيا عمل كند، مزد او در آخرت، آتش جهنّم خواهد بود». سپس امير مؤمنان عليه ‏السلام، اين سخن خداوند متعال را تلاوت كرد: «امّا آن كس كه سركشى كند و زندگى دنيا را بر گزيند، همانا دوزخ جايگاه اوست» .

صحيح ابن حبّان ـ به نقل از ابو برزه ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «در روز قيامت، گروهى از گورهايشان بر انگيخته مى‏شوند كه از دهان‏هايشان آتش شعله مى‏كشد». گفته شد: آنان چه كسانى هستند، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «آيا نديده‏اى كه خدا مى‏فرمايد: «كسانى كه اموال يتيمان را به ستم مى‏خورند، جز اين نيست كه آتشى در شكم خود فرو مى‏برند» ؟».

تفسير الطبرى ـ به نقل از ابو سعيد خدرى ـ : پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله از شبى كه به معراج رفت، براى ما نقل كرد و فرمود: «نگاه كردم، مردمانى را ديدم كه لب‏هايى چون لفچ ۳ شتر دارند و يكى بر آنها گماشته شده است كه لفچ‏هايشان را مى‏گيرد و خرسنگ‏هايى آتشين در دهان آنها مى‏گذارد كه از مقعدشان بيرون مى‏آيد. گفتم: اى جبرئيل! اينها كيستند؟ گفت: اينها كسانى هستند كه اموال يتيمان را به ستم مى‏خورند، و با اين كار خود، در حقيقت، آتش در شكم‏هاى خود فرو مى‏برند».

امام على عليه السلامـ در نامه خود به معاويه ـ: هرگاه جنگ، بالا مى گرفت و مردم از ترس، واپس مى رفتند، پيامبر صلى الله عليه و آله اعضاى خاندانش را پيش مى انداخت و به وسيله آنها، ياران خود را از سوزش شمشيرها و نيزه ها حفظ مى كرد. از همين رو بود كه عبيدة بن حارث، در جنگ بدر كشته شد و حمزه، در جنگ احد و جعفر، در جنگ موته.

امام على عليه السلامـ در وصف پيامبران ـ: آنان را در برترين امانتگاه به وديعه نهاد و در بهترين قرارگاه، جايشان داد. تا آن كه كرامت خداوندِ سبحان و متعال، به محمّد صلى الله عليه و آله رسيد. پس او را از برترين رويشگاه و از ارجمندترين كِشتگاه بيرون آورد؛ از شجره اى كه پيامبرانِ خود را از آن آشكار نمود و اُمناى خويش را از آن برگزيد. خانواده اش بهترين خانواده و دودمانش بهترين دودمان و شجره اش بهترين شجره است. اين شجره، در حرم [خداوند]روييد و در [كشتزار]بزرگوارى باليد؛ شاخه هايش بلند است و ميوه هايش دست نيافتنى.

امام على عليه السلام:دودمان او بهترين دودمان است و شجره اش بهترين شجره، كه شاخه هايش راست است و ميوه هايش آويخته. زادگاهش مكّه است و هجرتش به طَيْبه. در آن جا آوازه اش بلند شد و صداى [دعوت]او به همه جا كشيده شد.

امام على عليه السلام:گواهى مى دهم كه محمّد، بنده و فرستاده خدا و مِهترِ بندگانِ اوست. خداوند، هر گاه كه خلق را به دو گروه تقسيم كرد، او را در بهترين گروه آن قرار داد.

امام رضا عليه السلام:خداوند عز و جل به پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا نه تو را يتيم يافت، پس پناه داد؟» . مى فرمايد: «مگر نه اين كه تو را يگانه (دُردانه) يافت و مردم را به سوى تو كشاند؟».

مجمع البيان:زمانى كه پيامبر خدا در شكم مادرش بود و يا اندك زمانى پس از ولادت او، پدر بزرگوارش در گذشت و دو ساله بود كه مادرش از دنيا رفت و در هشت سالگى، جدّ خود را از دست داد.

علل الشرائعـ به نقل از ابن عبّاس، در پاسخ به سؤال از آيه: «آيا نه تو را يتيم يافت، پس پناه داد؟» ـ: در حقيقت، پيامبر خدا از آن رو يتيم ناميده شده كه در پهنه زمين، هيچ كس از اوّلين و آخرين، نظير او نبود. از اين رو، خداوند عز و جل با بر شمردن نعمت هاى خود كه بر وى منّت نهاده، مى فرمايد: «مگر نه اين كه تو را يتيم يافت» يعنى يگانه و بى مانند [يافت]، «پس، پناه داد؟» ، يعنى مردم را به سوى تو كشاند و فضيلت تو را به ايشان شناسانْد و آنها تو را شناختند.

امام رضا عليه السلامـ در گفتگوهاى خود با پيروان اديان، در اثبات نبوّت محمّد صلى الله عليه و آله ـ: از جمله نشانه ها [ى نبوّتش]، اين است كه او يتيم و فقير و چوپان و اجير بود. نه كتابى آموخت و نه به محضر آموزگارى، آمد و شد كرد. سپس قرآنى آورد كه در آن، كلمه به كلمه داستان هاى پيامبران و سرگذشت آنان و اخبار گذشتگان و آيندگان تا روز قيامت، آمده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ آن گاه كه روى بوريايى دراز كشيده و آن بوريا بر پهلويش رد انداخته بود و به ايشان گفته شد: كاش بسترى تهيّه كنيد! ـ: مرا چه به دنيا؟! حكايت من و دنيا، حكايت سواره اى است كه در يك روز گرم تابستانى به راهى مى رود و ساعتى از روز را زير سايه درختى مى آرمد و سپس حركت مى كند و مى رود.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، نه دينارى به ارث گذاشت و نه درهمى، و نه بنده اى و نه كنيزى، و نه گوسفندى و نه شترى. زمانى كه در گذشت، زرهِ او در گرو يكى از يهوديان مدينه بود كه در قبال قرض كردنِ بيست صاع جو براى خرجى خانواده اش، آن را نزد وى به گرو گذاشته بود.