حدیث دربارهخوردن مال يتيم
تفسير الطبري عن أبي سعيد الخدريّ: حَدَّثنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله عَن لَيلَةِ أُسري بِهِ، قالَ: نَظَرتُ فَإِذا أنَا بِقَومٍ لَهُم مَشافِرُ ۱ كَمَشافِرِ الإِبِلِ، وقَد وُكِّلَ بِهِم مَن يَأخُذُ بِمَشافِرِهِم، ثُمَّ
يُجعَلُ في أفواهِهِم صَخرا مِن نارٍ يَخرُجُ مِن أسافِلِهِم. قُلتُ: يا جِبريلُ! مَن هؤُلاءِ؟ قالَ: هؤُلاءِ الَّذينَ يَأكُلونَ أموالَ اليَتامى ظُلما، إنَّما يَأكُلونَ في بُطونِهِم نارا. ۲
تفسير الطبرى ـ به نقل از ابو سعيد خدرى ـ : پيامبر صلى الله عليه و آله از شبى كه به معراج رفت، براى ما نقل كرد و فرمود: «نگاه كردم، مردمانى را ديدم كه لبهايى چون لفچ ۳ شتر دارند و يكى بر آنها گماشته شده است كه لفچهايشان را مىگيرد و
خرسنگهايى آتشين در دهان آنها مىگذارد كه از مقعدشان بيرون مىآيد. گفتم: اى جبرئيل! اينها كيستند؟
گفت: اينها كسانى هستند كه اموال يتيمان را به ستم مىخورند، و با اين كار خود، در حقيقت، آتش در شكمهاى خود فرو مىبرند».