فیلترها
نتایج جستجو برای «همسر خولی»: ۲ حدیث
مثير الأحزان:لَمّا قارَبوا [أي حَمَلَةُ رَأسِ الحُسَينِ عليه السلام] الكوفَةَ كانَ عُبَيدُ اللّهِ بنُ زِيادٍ بِالنُّخَيلَةِ ـ وهِيَ العَبّاسِيَّةُ ـ ودَخَلَ لَيلاً.
ورُوِّيتُ: أنَّ النَّوارَ ابنَةَ مالِكٍ زَوجَةَ خَولِيِّ بنِ يَزيدَ الأَصبَحِيِّ، قالَت: أقبَلَ خَولِيٌّ بِرَأسِ الحُسَينِ عليه السلام، فَدَخَلَ البَيتَ، فَوَضَعَهُ تَحتَ إجّانَةٍ، وأوى إلى فِراشِهِ.
فَقُلتُ: مَا الخَبَرُ؟ قالَ: جِئتُكِ بِغَناءِ الدَّهرِ، بِرَأسِ الحُسَينِ!!
قُلتُ: وَيحَكَ! جاءَ النّاسُ بِالذَّهَبِ وَالفِضَّةِ، وجِئتَ بِرَأسِ الحُسَينِ بنِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله!! وَاللّهِ، لا جَمَعَ رَأسي ورَأسَكَ شَيءٌ أبَدا، ووَثَبتُ مِن فِراشي، وقَعَدتُ عِندَ الإِجّانَةِ، فَوَاللّهِ، ما زِلتُ أنظُرُ إلى نورٍ
مثير الأحزان:هنگامى كه حاملان سر امام حسين عليه السلام به كوفه نزديك شدند، عبيد اللّه بن زياد در نُخَيله (همان عبّاسيّه) بود و شامگاه، وارد شد.
و روايت شده كه نوار، دختر مالك، همسر خولى بن يزيد اصبحى، گفته است: خولى با سر حسين عليه السلام به درون خانه آمد و آن را زير تَشت گذاشت و به بسترش رفت.
گفتم: چه خبر؟
گفت: ثروت روزگار را برايت آورده ام؛ سر حسين را!
گفتم: واى بر تو! مردم، طلا و نقره آورده اند و تو، سر حسين، فرزند پيامبر خدا را آوردى؟! به خدا سوگند، هيچ گاه چيزى، سر من و سر تو را گرد هم نمى آورد.
آن گاه از بسترم بيرون پريدم و نزد تَشت نشستم. به خدا سوگند، همواره به ستون نورى كه از آسمان تا آن تَشت بود، مى نگريستم و پرندگانى سپيد ديدم كه گرد آن، بال مى زدند.
۱.مثير الأحزان: ص 85 وراجع: جواهر المطالب: ج 2 ص 290.
الكامل في التاريخ:لَمّا قُتِلَ الحُسَينُ عليه السلام اُرسِلَ رَأسُهُ ورُؤوسُ أصحابِهِ إلَى ابنِ زِيادٍ مَعَ خَولِيِّ بنِ يَزيدَ وحُمَيدِ بنِ مُسلِمٍ الأَزدِيِّ، فَوَجَدَ خَولِيٌّ القَصرَ مُغلَقا، فَأتى مَنزِلَهُ، فَوَضَعَ الرَّأسَ تَحتَ إجّانَةٍ في مَنزِلِهِ، ودَخَلَ فِراشَهُ، وقالَ لِامرَأَتِهِ النَّوارِ: جِئتُكِ بِغِنَى الدَّهرِ، هذا رَأسُ الحُسَينِ مَعَكِ فِي الدّارِ.
فَقالَت: وَيلَكَ! جاءَ النّاسُ بِالذَّهَبِ وَالفِضَّةِ وجِئتَ بِرَأسِ ابنِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله! وَاللّهِ، لا يَجمَعُ رَأسي ورَأسَكَ بَيتٌ أبَدا، وقامَت مِن الفِراشِ، فَخَرَجَت إلَى الدّارِ.
قالَت: فَما زِلتُ أنظُرُ إلى نورٍ يَسطَعُ مِثلَ العَمودِ مِنَ السَّماءِ إلَى الإِجّانَةِ، ورَأَيتُ طَيرا أبيضَ
الكامل فى التاريخ:وقتى حسين عليه السلام كشته شد و سر او و سرهاى يارانش، همراه با خولى بن يزيد و حُمَيد بن مسلم اَزدى براى عبيد اللّه فرستاده شد، خولى ديد كه درِ كاخ، بسته است. به منزلش رفت و سر را در منزلش زير تَشتى گذاشت و به بسترش رفت و به زنش نوار، گفت: ثروت روزگار را برايت آورده ام. اين، سرِ حسين است كه در خانه با توست.
نوار گفت: واى بر تو! مردم، طلا و نقره مى آورند و تو سرِ پسر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را آورده اى! به خدا سوگند، هرگز سرم با سر تو در يك خانه جمع نخواهد شد. و از رخت خواب برخاست و به بيرون اتاق رفت.
نوار گفت: همين طور به نورى چشم دوخته بودم كه همانند ستون از آسمان به سوى تَشت، پرتوافشان بود و پرنده اى سپيد را مى ديدم كه در كنارش پر مى زد.
۱.الكامل في التاريخ: ج 2 ص 574، مثير الأحزان: ص 85.