شرح نهج البلاغةـ به نقل از نقيب ابو جعفر ـ: معاويه در پى [تحريك و] به لغزش افكندن على عليه السلام بود، خاطرات بد را به ياد او مى آورْد تا شايد او از حال ابو بكر و عمر كه حقّ [خلافت] او را غصب كرده بودند، چيزى گويد [و بدين سان، رسوا شود]. پس همواره با نامه پراكندن و پيك فرستادن، بر آن بود كه غافلگيرش كند تا وى در نامه اى يا با پيكى، آنچه را از ابو بكر و عمر در دل دارد، آشكار سازد و آن گاه معاويه، نزد مردم شام، آن را دستاويزى به زيان على عليه السلام سازد و به ديگر گناهان وى، به زعم خويش، كه در باور آن مردم نشانده بود، بيفزايد. همو بود كه نزد شاميان، على عليه السلام را فرومايه جلوه داده بود، بدين ادّعا كه او در قتل عثمان دست داشته و كشندگانش را يارى كرده، طلحه و زبير را كشته و عايشه را به

امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه ـ: از بنده خدا على امير مؤمنان به معاوية بن ابى سفيان. امّا بعد؛ مرد خولانى نامه اى از تو برايم آورد كه در آن از محمّد صلى الله عليه و آله و نعمت هدايتگرى و ابلاغ وحى كه خداوند به او ارزانى فرمود، ياد كرده اى. سپاسْ، از آنِ خداوندى است كه وعده او را راست ساخت و يارى اش را كامل كرد و او را در سرزمين ها قدرت بخشيد و وى را بر هم خاندان هاى كينه توز و ستيزه گرش پيروز فرمود؛ همانان كه بر او تاختند، با او دشمنى ورزيدند، دروغگويش خواندند، دشمنانه به ميدانش آمدند، براى بيرون راندن او و ياران و خاندانش هم داستان شدند، [اقوام]عرب را بر او شوراندند و براى جنگ با وى گردشان آوردند، در ستيز با او همه گونه كوشيدند، و كارها را بر او باژگونه [و

امام على عليه السلامـ برگرفته نامه وى به معاويه ـ: امّا بعد؛ من با پاسخ هاى پياپى و گوش سپردن به نامه هاى تو، انديشه ام را سست و هوشيارى ام را خطاكار نشان مى دهم. و تو آن گاه كه حيله گرانه چيزهايى را از من مى خواهى و نامه هاى پياپى مى نويسى، همانند آن كسى هستى كه به خواب سنگين فرو رفته، خواب هاى او راهى دروغين را به او مى نمايانند؛ و نيز همانند آن كس هستى كه سرگردان ايستاده و ايستادنش او را درمانده كرده، نمى داند آنچه پيش مى آيد، به سود اوست يا به زيانش. البتّه تو به چنان كسى نمى مانى؛ بلكه او به تو مى مانَد. خداى را سوگند، اگر نمى خواستم قدرى زنده بمانى، بلاهايى از من به تو مى رسيد كه استخوان در هم مى كوبيد و گوشْت آب مى كرد. بدان كه شيطان تو را باز مى دارد كه به نيكْ كردارى ات برگردى و

تحف العقول:امام على عليه السلام در وصيّت به فرزندش حسين عليه السلام فرمود: «پسر عزيزم! تو را به پروا كردن از خدا در توانگرى و نادارى، و حقگويى در خشنودى و خشم، و ميانه روى در توانگرى و نادارى، و دادورزى با دوست و دشمن، و عمل كردن [به تكاليف]در نشاط و سستى، و خشنودى از خدا در سختى و آسايش، سفارش مى كنم. پسر عزيزم! هر گزندى كه در پى آن بهشت باشد، گزند نيست و هر خوشى اى كه پس از آن دوزخ باشد، خوشى نيست. هر نعمتى در برابر بهشت، كوچك است و هر بلايى در برابر دوزخ، عافيت است. پسر عزيزم! بدان كه هر كس عيب خود را ببيند، از عيب ديگران مى پرهيزد و هر كه از جامه پرهيزگارى برهنه ماند، هيچ جامه اى او را نمى پوشاند و هر كه به داده خدا خشنود باشد، بر از دست داده خود، اندوه نمى خورد و هر كه شمشير ستم