نتایج جستجو برای «موسی و خضر علیهماالسلام»: ۴ حدیث
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:رَحِمَ اللّهُ أخي موسى استَحيافقالَ ذلكَ، لَو لَبِثَ مَع صاحِبهِ لأبصَرَ أعجَبَ الأعاجِيبِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند برادرم موسى را رحمت كند؛ حيا كرد و آن حرف را زد. اگر با همسفر خود مى ماند بى گمان شگفت ترين عجايب را مى ديد.
۱.بحار الأنوار: 13/284/1.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنّ الخضرَ كانَ نَبيّا مُرسَلاً، بَعَثَهُ اللّهُ تباركَ وتعالى إلى قَومِهِ فدَعاهُم إلى تَوحيدِهِ والإقرارِ بأنبيائهِ ورُسُلِهِ وكُتُبِهِ، وكانَتْ آيَتُهُ أ نّهُ كانَ لا يَجلِسُ على خَشَبَةٍ يابِسَةٍ ولا أرضٍ بَيضاءَ إلّا أزهَرَت خَضِرا، وإنّما سُمِّيَ خضرا لذلكَ. ۱
امام صادق عليه السلام:خضر، پيامبرى مرسل بود كه خداوند تبارك و تعالى وى را به سوى قومش فرستاد و او آنان را به يگانه دانستن خدا و اقرار به پيامبران و فرستادگان او و كتاب هايش فراخواند و معجزه اش اين بود كه روى هر چوب خشك يا هر زمين بى علفى مى نشست، سبز مى شد و از اين رو «خضر» ناميده شد.
۱.علل الشرائع: 59/1.
عنه عليه السلام:مَسجِدُ السَّهلَةِ مُناخُ الرَّاكِبِ. قيلَ: ومَنِ الرّاكِبُ؟ قالَ: الخضرُ عليه السلام. ۱
امام صادق عليه السلام:مسجد سهله، اقامتگاه آن سواره است، عرض شد: آن سواره كيست؟ فرمود: خضر عليه السلام.
۱.بحار الأنوار: 13/303/25.
الإمامُ الرِّضا عليه السلام:إنّ الخضرَ شَرِبَ مِن ماءِالحَياةِ فهُو حَيٌّ لا يَموتُ حتّى يُنفَخَ في الصُّورِ، وإنّهُ لَيأتِينا فيُسَلِّمُ فنَسمَعُ صَوتَهُ ولا نَرى شَخصَهُ، وإنّهُ لَيَحضُرُ حيثُ ما ذُكِرَ، فمَن ذكَرَهُ مِنكُم فلْيُسَلِّمْ علَيهِ، وإنّهُ لَيَحضُرُ المَوسِمَ كُلَّ سَنةٍ فيَقضي جَميعَ المَناسِكِ ويَقِفُ بعَرَفَةَ فيُؤمِّنُ على دُعاءِ المؤمِنينَ، وسيُؤنِسُ اللّهُ بهِ وَحشَةَ قائمِنا في غَيبَتِهِ، ويَصِلُ بهِ وَحدَتَهُ. ۱
امام رضا عليه السلام:خضر از آب حيات نوشيد و از اين رو زنده است و تا روزى كه در صور دميده شود نمى ميرد. او نزد ما مى آيد و سلام مى كند و ما صدايش را مى شنويم امّا خودش را نمى بينيم. هرجا اسمش برده شود، حاضر مى شود. بنابراين، هريك از شما نام او را برد، به وى سلام دهد. هر سال در موسم حج حاضر مى شود و تمام مناسك را به جا مى آورد و در عرفه مى ايستد و براى دعاى مؤمنان آمين مى گويد. زودا كه خداوند او را انيس تنهايى قائم ما، در زمان غيبتش قرار دهد و به وسيله او، وى را از تنهايى به در آورد.
۱.كمال الدين: 390/4.