امام صادق عليه السلام ـ در بيان اندرزهاى لقمان به فرزندش ـ:فرزندم! دنيا، دريايى ژرف است كه خلقى بسيار در آن نابود شدند. پس كِشتى خود را در آن، ايمان قرار ده و بادبانش را توكلّ و توشه ات را تقواى الهى. [با اين حال] اگر رستى، به لطف خدا رسته اى و اگر هلاك شدى، به سبب گناهانت هلاك شده اى».

امام كاظم عليه السلام:لقمان به فرزندش گفت: «. فرزندم! دنيا، درياى ژرفى است كه مردمان بسيارى در آن غرق شدند. پس كشتى تو در آن بايد تقواى الهى باشد و اندرون آن كشتى، ايمان و بادبانش، توكلّ و ناخدايش، خِرد و راهنمايش، دانش و سُكّانش، شكيبايى».

قصص الأنبياء:لقمان عليه السلام به فرزندش مى گفت: «فرزندم! دنيا، دريايى است كه نسل هاى فراوانى در آن غرق گشته اند. پس بايد كه كِشتى تو در اين دريا، پروا از خداى تعالى باشد و گذرگاهت، ايمان به خدا و بادبانش توكّل باشد تا نجات يابى، فرزندم! هرچند [با اين همه] گمان نمى كنم كه نجات يابى».

الاختصاص ـ به نقل از اوزاعى ـ:لقمان حكيم، چون از شهر خويش برون شد، در آبادى اى در موصل فرود آمد كه بدان، كومليس ۳ مى گفتند. چون در آن آبادى طاقتش طاق شد و غَمَش بالا گرفت و در آن آبادى كسى نبود كه او را در كارهايش كمك كند [و از غم و تنهايى به در آورد]، در به روى خويش بست و فرزندش را به درون خواند و به اندرز دادن وى پرداخت و گفت: «فرزندم! دنيا، درياى ژرفى است كه انسان هاى بسيار در آن نابود شدند. از كار دنيا توشه برگير و كِشتى اى بساز، اندرونش از تقواى الهى. سپس با آن، گرداب هاى اين دريا را بپيماى تا نجات يابى، گرچه باز هم مى ترسم كه نجات نيابى. فرزندم! آن كشتى، ايمان است و بادبانش، توكلّ و سكّانش، شكيبايى و پاروهايش، روزه و نماز و زكات. فرزندم! هركه بى كشتى به دريا برود، غرق مى شود».