امام على عليه السلامـ هنگام خاكسپارى فاطمه عليهاالسلامـفرمود: سلام بر تو ـ اى رسول خدا ـ از من و دخترت، كه در كنارت آرميده و زودتر [از ديگران] به تو رسيده. اى رسول خدا! از جدايى دردانه دخترت صبرم لبريز گشته و تاب توان از كفم رفته است. اما، يادآورى فراق جانگداز تو و مصيبت بزرگ از دست رفتن تو در اين هنگام، مايه تسلّاى من است؛ زيرا هرگز از ياد نمى برم آن لحظاتى را كه سرت به سينه من بود و در آغوش من جان دادى و من با دست خود سر تو را بر سنگ آرامگاهت نهادم. همه ما از آن خداييم و همگى به سوى او باز مى گرديم. اينك امانتى [كه به من سپرده بودى]بازگردانيده شد و گروگان دريافت شد. امّا از اين پس، اندوه من [از غم فراق شما]هميشگى خواهد بود و شبهايم به بيدارى خواهد گذشت، تا آن گاه كه خداوند سرايى را كه تو