امام على عليه السلامـ هنگامى كه درباره اثبات صانع از وى پرسيدند ـ: سِرگين شتر، دلالت بر شتر دارد و سِرگين درازگوش، دلالت بر درازگوش دارد، و ردّپا، دلالت بر رونده مى كند. حال، چگونه اين گستره عالَم بالا به اين ظرافت و پايگاه عالَم پايين به اين ضخامت، بر آن لطيفِ آگاه، دلالت نمى كنند؟!

امام على عليه السلام:پروردگارم به حقيقت، لطيف است و به لطافت [جسمانى] توصيف نمى گردد.

امام على عليه السلام:[خداوند،] لطيف است؛ امّا نه جسمانى.

امام على عليه السلام:[خداوند،] لطيفى است كه به مخفى بودن، توصيف نمى شود.

امام على عليه السلام:خدايى نيست، جز خداوند يكتا؛ آن كه به بندگان زياده روِ خويش كه از او رميده اند، هميشه لطف و مهربانى مى كند تا از سركشى و دشمنى با او، بازگردند.

امام على عليه السلام:سـپاسْ خـدايى راسـت كـه در حكمرانى اش ارجمند است، و بر كسانى كه در قلمرو وى اند، چيره است؛ بر كار خود، تواناست؛ در آفرينشش ستوده است؛ با علمش لطيف است؛ به بندگانش مهربان است؛ به قدرت جبروتى اش با همه عزّت و شكوه و هيبتش، مختصّ است.

امام على عليه السلام:بر خداى پاك و برتر، چيزى از آنچه بندگان در روز و شبشان انجام مى دهند، مخفى نمى مانَد. در آگاهى به آن كارها، باريك بين است و بر آنها احاطه علمى دارد.

امام على عليه السلام:به كسى كه او را مى خوانَد، پاسخ مى دهد، و به بنده اش روزى مى دهد و مى بخشد. داراى لطف پنهان و عقوبتى سخت است.

امام على عليه السلامـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: چه قدر خداوند، لطف پنهان دارد كه ظرافت لطف پنهانش، از فهم هوشمندان هم مخفى است. چه بسيار گشايشى كه پس از گرفتارى ايجاد مى شود و اندوه دل درمانده را مى گشايد. و چه بسيار كارى كه در صبحگاهان، آزرده خاطرت مى كند حالْ آن كه به شب، خشنودى به سراغت مى آيد. هر گاه كه سختى ها روى آوردند، بى تابى مكن چرا كه خداوند را لطف پنهان، بسيار است.

امام رضا عليه السلام:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ خويشتن را به نام هايى وصف كرده و از خلق ـ آن گاه كه آنان را آفريد و به عبادتشان طلبيد و [از اين طريق]آزمودشان ـ خواست تا او را به اين نام ها بخوانند. او خويشتن را شنوا، بينا، توانا، پابرجا، گويا، آشكار، نهان، لطيف، آگاه، نيرومند، عزّتمند، استواركار، دانا و مانند اين نام ها ناميده است.