مستدرك الوسائل از عمّار بن ياسر:در زمين كوفه راه مى سپردم كه حضرت امير المؤمنين على عليه السلام را ديدم كه نشسته و گروهى از مردم گردش را گرفته اند و او آن چه را براى هر انسان راستى و درستى ارمغان مى آورَد، برمى شمرد. من پرسيدم: «اى امير المؤمنين! آيا دواى گناهان نيز نزد تو يافت مى شود؟» فرمود: «آرى؛ بنشين». بر دو زانو نشستم تا مردم از گِردش پراكنده شدند. سپس وى فراپيشِ من آمد و گفت: «دوايى را كه برايت وصف مى كنم، بستان!» ـ عمّار مى گويد: ـ گفتم: «برگوى اى امير المؤمنين!» فرمود: «بر تو باد به: برگ گياه فقر، ريشه گياه صبر، زَقّومِ سخن پوشى، قطره هاى خرسندى، قارچِ انديشيدن، گياه محموده اندوه؛ و آن را بياشام با اشك ديدگان؛ و بگذار در ديگ اضطراب و بگذار زير آتشِ جدايى؛ سپس با غربال شب بيدارى صاف