المناقب، ابن شهرآشوب:گفته شده است كه عبدالرحمان سُلَمى، سوره حمد را به فرزند امام حسين عليه السلام آموخت. چون آن را بر پدرش خواند، امام عليه السلام به آن آموزگار، هزار دينار و هزار جامه قيمتى بخشيد و دهانش را از مرواريد، پُر كرد. به ايشان، اعتراض شد. امام عليه السلام پاسخ داد: «اين كجا و عطاى او (يعنى: آموزش وى) كجا؟» و منظور ايشان، آموزشى بود كه داده بود. سپس، امام حسين عليه السلام سرود: «چون دنيا چيزى به تو ببخشد، تو هم آن رابه همه مردم ببخش، پيش از آن كه برود. نه بخشش، دنياى پيش آمده را از ميان مى بَرَدو نه بخل، دنياى پشت كرده را باقى مى گذارد».

الاحتجاجـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: هر كس عهده دار يتيمى از ما شود كه محنتِ غيبت ما، او را از ما جدا كرده است و از علوم ما كه به دستش رسيده، به او سهمى دهد تا ارشاد و هدايتش كند، خداوند عز و جل به او مى فرمايد: «اى بنده بزرگوار شريك كننده برادرش! من در كَرَم كردن، از تو سزاوارترم. فرشتگان من! براى او در بهشت، به عدد هر حرفى كه ياد داده است، هزار هزار، كاخ قرار دهيد و از ديگر نعمت ها، آنچه را كه لايق اوست، به آنها ضميمه كنيد».

التفسير المنسوب إلى الإمام العسكرى عليه السلام:امام حسين عليه السلام به مردى فرمود: «كدام يك را دوست تر مى دارى: مردى اراده كشتن بينوايى ضعيف را دارد و تو او را از دستش مى رَهانى، يا مردى ناصبى اراده گم راه كردن مؤمنى بينوا و ضعيف از پيروان ما را دارد، امّا تو دريچه اى [از علم] را بر او مى گشايى كه آن بينوا، خود را بِدان، نگاه مى دارد و با حجّت هاى خداى متعال، خصم خويش را ساكت مى سازد و او را مى شكند؟». [سپس] فرمود: «حتما رهاندن اين مؤمن بينوا از دست آن ناصبى. بى گمان، خداى متعال مى فرمايد: «و هر كه او را زنده كند، گويى همه مردم را زنده كرده است» ؛ يعنى هر كه او را زنده كند و از كفر به ايمان، ارشاد كند، گويى همه مردم را زنده كرده است، پيش از آن كه آنان را با شمشيرهاى تيز بكشد».

مسند زيد:امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كس انسانى را از گم راهى به معرفت حق، فرا بخواند و او اجابت كند، اجرى مانند آزاد كردن بنده دارد».