پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: گروهى از بهشتيان، به گروهى از دوزخيان مى‏نگرند و مى‏گويند: چه چيزى موجب شد كه به آتش در آييد، در حالى كه ما به لطفِ تعليم و تربيت شما، وارد بهشت شديم؟ آن دوزخيان مى‏گويند: [علّتش اين است كه] ما، شما را به كارهاى خوب توصيه مى‏كرديم؛ ولى خودمان، آنها را انجام نمى‏داديم.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز قيامت، مردى را مى‏آورند و در آتش مى‏اندازند. پس روده‏هايش در آتش مى‏ريزد، و خودش مانند الاغى كه بر گِرد آسياب مى‏چرخد، [در فضاى جهنّم] به چرخش در مى‏آيد. دوزخيان، بر گِرد او جمع مى‏شوند و مى‏گويند: فلانى! تو را چه شده است؟ مگر تو نبودى كه ما را به خوبى دعوت مى‏كردى و از بدى، بازمان مى‏داشتى؟! او مى‏گويد: من، شما را به خوبى دعوت مى‏كردم؛ ولى خودم آن را به كار نمى‏بستم، و شما را از بدى باز مى‏داشتم؛ امّا خودم آن را انجام مى‏دادم.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: پشيمان‏ترين و پُرافسوس‏ترينِ دوزخيان، مردى است كه بنده‏اى را به سوى خدا فرا خوانده است و او دعوتش را پاسخ گفته و از او پذيرفته و خدا را اطاعت كرده است و خداوند نيز وى را به بهشت در آورده؛ ولى آن دعوتگر را به سبب عمل نكردن به علمش و پيروى كردنش از هواى نفس و داشتن آرزوى دراز، به آتش در آورده است؛ زيرا پيروى كردن از هواى نفس، از حق، باز مى‏دارد و آرزوى دراز، آخرت را از ياد مى‏بَرَد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: براى هر گفتارى، مصداقى از كردار است كه آن گفتار را تصديق يا تكذيب مى‏كند. پس هر گاه آدمى سخنى بگويد و سخنش را با كردارش تصديق كند، آن گفتار او به وسيله كردارش به درگاه خدا، بالا مى‏رود، و هر گاه سخنى بگويد و گفتار او بر خلاف كردارش باشد، آن گفتار او به كردار زشتش باز گردانده مى‏شود و او را در آتش مى‏افكند.