تحف العقول:امام صادق عليه السلام در پاسخ به اين پرسش كه منفورترين خلق نزد خدا كيست فرمود: كسى كه خدا را مُتّهم كند. [پرسش كننده گويد:]عرض كردم: مگر كسى خدا را هم مُتّهم مى كند؟ فرمود: آرى؛ كسى كه از خدا طلب خير كند و خداوند خير او را در چيزى قرار دهد كه وى ناخوش مى دارد و در نتيجه، ناراحت شود. چنين كسى خدا را متهم كرده است. عرض كردم: ديگر چه كسى؟ فرمود: كسى كه از خدا شِكوه كند. عرض كردم: مگر كسى از خدا هم شِكوه مى كند؟ فرمود: آرى؛ كسى كه هرگاه گرفتار شود، بيش از حدّ گرفتارى خود شكايت كند. عرض كردم: ديگر چه كسى؟ فرمود: كسى كه هرگاه نعمتى به او داده شود سپاسگزارى نكند و هرگاه گرفتار شود شكيب نورزد.

امام على عليه السلام:هركه از نياز (مشكل) خود نزد مؤمنى شِكوه كند، گويى از آن، نزد خدا شِكوه كرده است و هركه از آن نزد كافرى شكوه كند، گويى از خدا شكوه كرده است.

امام على عليه السلام:هر گاه مسلمان در تنگنا و سختى افتد، هرگز نبايد از پروردگار عزّ و جلّ خود شكايت كند، بلكه بايد به درگاه پروردگار خويش، كه زمام و تدبير امور به دست اوست، شكايت برد.

امام على عليه السلام:شكايت خود را نزد كسى بَر كه بر رفعِ نياز تو توانا باشد.

امام على عليه السلام:زنهار! زنهار! از اين كه پيش كسى درد دل كنيد كه اندوه و مشكل شما را بر طرف نمى كند و با انديشه خود گره از كارتان نمى گشايد.

امام على عليه السلام:به خدا شكايت مى برم از جماعتى كه نادان مى زيَند و گمراه مى ميرند.

امام على عليه السلامـ از دعاى آن حضرت به هنگام رو به رو شدن با دشمن در ميدان جنگ ـ: بار خدايا! به تو شكايت مى بريم از فقدان پيامبرمان و فراوانى دشمنمان و پراكندگى خواستهايمان.

امام صادق عليه السلام:هركه به برادر [دينىِ] خود شكايت برد به خدا شكايت برده است، و هركه به غير برادر خود شكايت برد، از خدا شكايت كرده است.