فیلترها
نتایج جستجو برای «شهر هدایت»: ۵ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ عَلِيّا هُوَ مَدينَةُ هُدىً؛ فَمَن دَخَلَها نَجا، ومَن تَخَلَّفَ عَنها هَلَكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على شهر هدايت است. هر كه وارد آن شد، رستگار شد و هر كه از آن باز مانْد، نابود شد.
۱.التوحيد: ص 307 ح 1، الأمالي للصدوق: ص 425 ح 560، الاختصاص: ص 238 كلّها عن الأصبغ بن نباتة عن الإمام الحسين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 10 ص 121 ح 1.
التوحيد عن الأَصبَغ بن نُباتَة:لَمّا جَلَسَ عَلِيٌّ عليه السلام فِي الخِلافَةِ وبايَعَهُ النّاسُ، خَرَجَ إلَى المَسجِدِ مَتَعَمِّماً بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله لابِساً بُردَةَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله مُتَنَعِّلاً نَعلَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله مُتَقَلِّداً سَيفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَصَعِدَ المِنبَرَ فَجَلَسَ عليه السلام عَلَيهِ مُتَمَكِّناً، ثُمَّ شَبَّكَ بَينَ أصابِعِهِ فَوَضَعَها أسفَلَ بَطنِهِ ثُمَّ قالَ:
يا مَعشَرَ النّاسِ سَلوني قَبلَ أن تَفقِدوني، هذا سَفَطُ ۱ العِلمِ، هذا لُعابُ رسَولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله هذا ما زَقَّني رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله زَقّاً زَقّاً. سَلوني فَإِنّ عِندي عِلمَ الأَوَّلينَ وَالآخِرينَ، أما
التوحيدـ به نقل از اَصبغ بن نُباتَه ـ: هنگامى كه على عليه السلام به [مسند]خلافت نشست و مردم با وى بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر خدا را بر سر نهاده و رداى او را پوشيده و نعلين او را به پا كرده بود و شمشيرش را حمايل ساخته بود، [وارد مسجد شد،]بالاى منبر رفت و بر آن نشست. آن گاه، انگشتانش را در هم فرو بُرد و زير شكمش نهاد و فرمود: «اى مردم! پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد. اين، صندوقچه دانش است. اين، لعاب دهان پيامبر خداست. اين [علم]، چيزى است كه پيامبر خدا، ذرّه ذرّه در كام من نهاد. از من بپرسيد؛ چرا كه دانش پيشينيان و پسينيان، نزد من است.
سوگند به خدا، اگر تختى برايم بگذارند و بر آن بنشينم، براى توراتيان به توراتشان فتوا خواهم داد، به گونه اى كه تورات به سخن آيد و گويد:
التوحيد عن الأصبغ بن نباتة:لَمّا جَلَسَ عَلِيٌّ عليه السلام فِي الخِلافَةِ وبايَعَهُ النّاسُ، خَرَجَ إلَى المَسجِدِ مُتَعَمِّما بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، لابِسا بُردَةَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَنَعِّلاً نَعلَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَقَلِّدا سَيفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَصَعِدَ المِنبَرَ فَجَلَسَ عليه السلام عَلَيهِ مُتَمَكِّنا.
ثُمَّ قالَ لِلحَسَنِ عليه السلام: يا حَسَنُ! قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ فَتَكَلَّم.
ثُمَّ قالَ لِلحُسَينِ عليه السلام: يا بُنَيَّ! قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ وتَكَلَّم بِكَلامٍ لا تُجَهِّلُكَ قُرَيشٌ مِن بَعدي، فَيَقولونَ: إنَّ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ لا يُبصِرُ شَيئا، وَليَكُن كَلامُكَ تَبَعا لِكَلامِ أخيكَ.
التوحيدـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: هنگامى كه على عليه السلام به [مَسندِ] خلافت نشست و مردم با او بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را بر سر نهاده و رداى او را پوشيده بود و كفش هاى او را به پا كرده و شمشيرش را حمايل ساخته بود، بر فراز منبر رفت و نشست. و به حسن عليه السلام فرمود: «اى حسن! برخيز و بر منبر برو و سخن بگو.».
سپس به حسين عليه السلام فرمود: «برخيز و به منبر برو و سخنى بگو كه پس از من، قريش، تو را ناديده نگيرند و نگويند كه حسين بن على، چيزى نمى داند؛ امّا كلام تو بايد در جهت سخنان برادرت باشد».
حسين عليه السلام بر فراز منبر شد و حمد و ثناى خدا را گفت و بر پيامبرش، درودى كوتاه فرستاد و آن گاه فرمود: اى مردم! از جدّم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم
۱.التوحيد: ص 305 ـ 307 ح 1، الأمالي للصدوق: ص 422 ـ 425 ح 560، الاختصاص: ص 235 ـ 238، بحار الأنوار: ج 40 ص 202 ح 6.
التوحيد عن الأصبغ بن نباتة:لَمّا جَلَسَ عَلِيٌّ عليه السلام فِي الخِلافَةِ وبايَعَهُ النّاسُ، خَرَجَ إلَى المَسجِدِ مُتَعَمِّما بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، لابِسا بُردَةَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَنَعِّلاً نَعلَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَقَلِّدا سَيفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَصَعِدَ المِنبَرَ فَجَلَسَ عليه السلام عَلَيهِ مُتَمَكِّنا.
ثُمَّ قالَ لِلحَسَنِ عليه السلام: يا حَسَنُ، قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ فَتَكَلَّم.
ثُمَّ قالَ لِلحُسَينِ عليه السلام: يا بُنَيَّ قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ وتَكَلَّم بِكَلامٍ لا تُجَهِّلُكَ قُرَيشٌ مِن بَعدي، فَيَقولونَ: إنَّ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ لا يُبصِرُ شَيئا، وَليَكُن كَلامُكَ تَبَعا لِكَلامِ أخيكَ.
التوحيدـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: هنگامى كه على عليه السلام به [مسند]خلافت نشست و مردم با او بيعت كردند، در حالى كه عمامه پيامبر خدا را بر سر نهاده و رداى او را پوشيده بود و كفش هاى او را به پا كرده و شمشيرش را حمايل ساخته بود، بر فراز منبر رفت و نشست. و به حسن عليه السلام فرمود: «اى حسن! برخيز و بر منبر شو و سخن بگو.».
سپس به حسين عليه السلام فرمود: «برخيز و به منبر برو و سخنى بگو كه پس از من، قريش، تو را ناديده نگيرند و نگويند كه حسين بن على، چيزى نمى داند؛ امّا كلام تو بايد در جهت سخنان برادرت باشد».
حسين عليه السلام بر فراز منبر شد و حمد و ثناى خدا را گفت و بر پيامبرش، درودى كوتاه فرستاد و آن گاه فرمود: اى مردم! از جدّم پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «على، شهر هدايت است. هركس به
۱.التوحيد: ص 305 ـ 307 ح 1، الأمالي للصدوق: ص 422 ـ 425 ح 560، الاختصاص: ص 235 ـ 238، بحار الأنوار: ج 40 ص 202 ح 6.
التوحيد عن الأصبغ بن نباتة:لَمّا جَلَسَ عَلِيٌّ عليه السلام فِي الخِلافَةِ وبايَعَهُ النّاسُ، خَرَجَ إلَى المَسجِدِ مُتَعَمِّما بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، لابِسا بُردَةَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَنَعِّلاً نَعلَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَقَلِّدا سَيفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَصَعِدَ المِنبَرَ فَجَلَسَ عليه السلام عَلَيهِ مُتَمَكِّنا، ثُمَّ شَبَّكَ بَينَ أصابِعِهِ فَوَضَعَها أسفَلَ بَطنِهِ.
ثُمَّ قالَ: يا مَعشَرَ النّاسِ! سَلوني قَبلَ أن تَفقِدوني.
ثُمَّ قالَ لِلحَسَنِ عليه السلام: يا حَسَنُ! قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ فَتَكَلَّم بِكَلامٍ لا تُجَهِّلُكَ قُرُيشٌ مِن بَعدي، فَيَقولونَ: إنَّ الحَسَنَ بنَ عَلِيٍّ لا يُحسِنُ شَيئا.
قالَ
التوحيدـ به نقل از اصبغ بن نباته ـ: على عليه السلام هنگامى كه به عنوان خليفه جلوس كرد و مردم با او بيعت كردند، عمامه پيامبر صلى الله عليه و آله بر سر و رداى پيامبر صلى الله عليه و آله بر دوش و كفش پيامبر صلى الله عليه و آله به پا و شمشير پيامبر صلى الله عليه و آله بر دوش، به مسجد آمد. از منبر، بالا رفت و استوار بر آن نشست و سپس انگشتانش را در هم فرو كرد و آن را پايين شكمش گذاشت. آن گاه فرمود: «اى مردم! از من بپرسيد، پيش از آن كه مرا نيابيد.».
سپس به حسن عليه السلام فرمود: «اى حسن! برخيز و از منبر، بالا برو و سخنى بگو كه قريش، تو را پس از من، نادان نشمرند و نگويند: حسن بن على، چيزى نمى داند».
حسن عليه السلام گفت: پدر عزيزم! چگونه از منبر، بالا بروم و سخن بگويم، در حالى كه تو ميان مردم
۱.التوحيد: ص 305، الأمالي للصدوق: ص 423 ح 560، الاختصاص: ص 235، بحار الأنوار: ج 10 ص 117 ح 1.