سخنرانى هنگام بيعت با پدر به عنوان خليفه
1 حدیث
التوحيد عن الأصبغ بن نباتة:لَمّا جَلَسَ عَلِيٌّ عليه السلام فِي الخِلافَةِ وبايَعَهُ النّاسُ، خَرَجَ إلَى المَسجِدِ مُتَعَمِّما بِعِمامَةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، لابِسا بُردَةَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَنَعِّلاً نَعلَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، مُتَقَلِّدا سَيفَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَصَعِدَ المِنبَرَ فَجَلَسَ عليه السلام عَلَيهِ مُتَمَكِّنا، ثُمَّ شَبَّكَ بَينَ أصابِعِهِ فَوَضَعَها أسفَلَ بَطنِهِ.
ثُمَّ قالَ: يا مَعشَرَ النّاسِ! سَلوني قَبلَ أن تَفقِدوني.
ثُمَّ قالَ لِلحَسَنِ عليه السلام: يا حَسَنُ! قُم فَاصعَدِ المِنبَرَ فَتَكَلَّم بِكَلامٍ لا تُجَهِّلُكَ قُرُيشٌ مِن بَعدي، فَيَقولونَ: إنَّ الحَسَنَ بنَ عَلِيٍّ لا يُحسِنُ شَيئا.
قالَ
التوحيدـ به نقل از اصبغ بن نباته ـ: على عليه السلام هنگامى كه به عنوان خليفه جلوس كرد و مردم با او بيعت كردند، عمامه پيامبر صلى الله عليه و آله بر سر و رداى پيامبر صلى الله عليه و آله بر دوش و كفش پيامبر صلى الله عليه و آله به پا و شمشير پيامبر صلى الله عليه و آله بر دوش، به مسجد آمد. از منبر، بالا رفت و استوار بر آن نشست و سپس انگشتانش را در هم فرو كرد و آن را پايين شكمش گذاشت. آن گاه فرمود: «اى مردم! از من بپرسيد، پيش از آن كه مرا نيابيد.».
سپس به حسن عليه السلام فرمود: «اى حسن! برخيز و از منبر، بالا برو و سخنى بگو كه قريش، تو را پس از من، نادان نشمرند و نگويند: حسن بن على، چيزى نمى داند».
حسن عليه السلام گفت: پدر عزيزم! چگونه از منبر، بالا بروم و سخن بگويم، در حالى كه تو ميان مردم
۱.التوحيد: ص 305، الأمالي للصدوق: ص 423 ح 560، الاختصاص: ص 235، بحار الأنوار: ج 10 ص 117 ح 1.