پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: سراپرده دوزخ، چهار ديوار دارد كه ضخامت هر ديوارى، به اندازه چهل سال راه است.

امام باقر عليه ‏السلام ـ همواره مى‏فرمود ـ : چون روز قيامت شود، سراپرده‏اى از آتش برپا مى‏گردد و دستياران ستمگران را در آن، جاى مى‏دهند و ناخن‏هايى از آهن برايشان قرار مى‏دهند كه با آنها بدن‏هايشان را مى‏خارانند، چندان كه قلب‏هايشان نمايان مى‏شود و مى‏گويند: پروردگارا! مگر ما تو را عبادت نكرديم؟ گفته مى‏شود: «چرا؛ ليكن شما يار ستمگران بوديد».

الكافى ـ به نقل از عبد اللّه‏ بن ابى يعفور ـ : در محضر امام صادق عليه ‏السلام بودم كه مردى از يارانمان وارد شد و گفت: خداوند، شما را به سلامت بدارد! ممكن است مردى از ما، دچار مضيقه و فشار گردد و از او خواسته شود كه [براى دولت و حكومت جور] بنايى را بسازد يا نهرى حفر كند يا آب‏بندى درست كند. در اين باره چه مى‏فرماييد؟ امام صادق عليه ‏السلام فرمود: «من دوست نمى‏دارم كه براى آنان [حتّى] گرهى بزنم يا بند كيسه‏اى را ببندم، اگرچه از شرق تا غرب مدينه را به من بدهند. نه چنين مى‏كنم و نه حتّى‏حاضرم قلمى را به مركّب، آغشته كنم. كسانى كه به ستمگران كمك كنند، در روز رستاخيز، در خيمه‏هايى از آتش‏اند تا آن گاه كه خدا ميان بندگان، داورى كند».

الكافى ـ به نقل از زياد بن ابى سلمه ـ : خدمت امام كاظم عليه ‏السلام رسيدم. به من فرمود: «اى زياد! تو براى حكومت، كار مى‏كنى؟». گفتم: بله. فرمود: «چرا؟». گفتم: من مردى آبرومند و عيالوارم و پشتوانه‏اى [مالى] هم ندارم. فرمود: «اى زياد! اگر از فراز كوهى بلند فرو افتم و تكّه تكّه شوم، برايم خوش‏تر از آن است كه براى يكى از اينها (ظلمه و حكّام جور) عهده‏دار كارى شوم، يا بر فرش يكى از آنان قدم بگذارم، مگر براى چه؟». گفتم: نمى‏دانم، قربانت گردم! فرمود: «مگر براى غم گساردن از مؤمنى، يا آزاد كردن او از بند، يا اداى دَينش. اى زياد! هر كس براى اينان عهده‏دار كارى شود، كمترين كارى كه خدا با او مى‏كند، اين است كه خيمه‏اى از آتش بر او مى‏زند تا آن گاه كه خداوند از حسابرسىِ خلايق، آسوده گردد».