فیلترها
نتایج جستجو برای «زیان های بی بصیرتی»: ۸ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:مَن عَمِيَ عَمّا بَينَ يَدَيهِ، غَرَسَ الشَّكَّ بَينَ جَنبَيهِ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه از ديدن آنچه پيشِ روى اوست، كور باشد، [نهال] شك را در سينه خود مى نشانَد.
۱.. غرر الحكم: ح 8855.
عنه عليه السلام ـمِن كَلامٍ لَهُ عليه السلام لِكُمَيلِ بنِ زِيادٍ النَّخَعِيِّ ـ: ها إنَّ ههُنا لَعِلماً جَمّاً ـ وأَشارَ بِيَدِهِ إلى صَدرِهِ ـ لَو أصَبتُ لَهُ حَمَلَةً، بَلى أصَبتُ لَقِناً ۱ غَيرَ مَأمونٍ عَلَيهِ، مُستَعمِلاً آلَةَ الدّينِ لِلدُّنيا، ومُستَظهِراً بِنِعَمِ اللّهِ عَلى عِبادِهِ، وبِحُجَجِهِ عَلى أولِيائِهِ، أو مُنقاداً لِحَمَلَةِ الحَقِّ، لا بَصيرَةَ لَهُ في أحنائِهِ، يَنقَدِحُ الشَّكُّ في قَلبِهِ لِأَوَّلِ عارِضٍ مِن شُبهَةٍ، ألا لا ذا ولا ذاكَ، أو مَنهوماً بِاللَّذَّةِ سَلِسَ القِيادِ لِلشَّهوَةِ، أو مُغرَماً بِالجَمعِ وَالاِدِّخارِ، لَيسا مِن رُعاةِ الدّينِ في شَيءٍ، أقرَبُ شَيءٍ شَبَهاً بِهِمَا الأَنعامُ السّائِمَةُ، كَذلِكَ يَموتُ العِلمُ بِمَوتِ حامِليهِ. ۲
امام على عليه السلام ـاز گفتار ايشان به كميل بن زياد نَخَعى ـ: هان! در اين جا (با دستش به سينه اش اشاره فرمود) دانشِ فراوانى است. كاش براى آن، فراگيرندگانى مى يافتم! البته تيزهوشانى يافته ام؛ ليكن امين و مورد اعتماد نيستند؛ زيرا ابزارهاى دين را براى دنيا به كار مى گيرند و نعمت هاى خدا را، وسيله تسلّط و برترى بر بندگان او قرار مى دهند و حجّت هايش را دستاويز چيره آمدن بر دوستانش. يا [گروه ديگرى را يافته ام كه]در برابر حاملان حق، فرمان بُردارند؛ امّا به پيچ و خم هاى حق، بصيرت ندارند و با اوّلين شُبهه اى كه برايشان پيش مى آيد، آتش ترديد در دل هايشان، برافروخته مى شود. هان! نه اين [گروه] و نه آن [گروه، صلاحيت برخوردارى از دانش مرا ندارند]. گروهى هم هستند كه گرسنه لذّت هايند و رام شهوت ها. جماعتى
الإمام الباقر عليه السلام ـفي قَولِهِ تَعالى «وَنُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَأَبْصَارَهُمْ» ـ: نَنكُسُ قُلوبَهُم فَيَكونُ أسفَلُ قُلوبِهِم أعلاها، ونُعمي أبصارَهُم فَلا يُبصِرونَ الهُدى. ۱
امام باقر عليه السلام ـدر باره اين سخن خداوند متعال: «و دل ها و ديدگانشان را بر مى گردانيم» ـ: [يعنى] دل هايشان را وارونه مى سازيم، آن سان كه پايين دل هايشان، بالا قرار مى گيرد، و ديدگانشان را كور مى كنيم، چنان كه راه درست را نمى بينند.
۱.. تفسير القمّي: ج 1 ص 213 عن أبي الجارود، بحار الأنوار: ج 5 ص 197 ح 12.
تفسير القمّي:في رِوايَةِ أبِي الجارودِ عَن أبي جَعفَرٍ عليه السلام في قَولِهِ: «وَ جَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ» يَقولُ: فَأَعمَيناهُم «فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ» الهُدى، أخَذَ اللّهُ سَمعَهُم وأَبصارَهُم وقُلوبَهُم فَأَعماهُم عَنِ الهُدى.
نَزَلَت في أبي جَهلِ بنِ هِشامٍ و نَفَرٍ مِن أهلِ بَيتِهِ، وذلِكَ أنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قامَ يُصَلّي، وقَد حَلَفَ أبو جَهلٍ لَئِن رَآهُ يُصَلّي لَيَدمَغَنَّهُ ۱، فَجاءَ ومَعَهُ حَجَرٌ وَالنَّبِيُّ قائِمٌ يُصَلّي، فَجَعَلَ كُلَّما رَفَعَ الحَجَرَ لِيَرمِيَهُ أثبَتَ اللّهُ يَدَهُ إلى عُنُقِهِ ولا يَدورُ الحَجَرُ بِيَدِهِ، فَلَمّا رَجَعَ إلى أصحابِهِ سَقَطَ الحَجَرُ مِن يَدِهِ، ثُمَّ
تفسير القمّى:ـ در روايت ابو جارود، از امام باقر عليه السلام در باره آيه شريف «و ما فرا سوى آنان، سدّى و پشت سرشان، سدّى نهاده، پرده اى بر [چشمان] آنان، فرو گسترده ايم» ـ: آنها را كور كرديم «در نتيجه، نمى بينند»راه درست را. خدا، گوش و چشم و دل آنها را گرفت و از ديدن راه درست و هدايت، نابينايشان كرد.
اين آيه، در باره ابو جهل بن هشام و چند نفر از خانواده اش نازل شد. علّتش آن بود كه روزى پيامبر صلى الله عليه و آله به نماز ايستاد. ابو جهل كه سوگند ياد كرده بود اگر ايشان را در حال نماز خواندن ببيند، مغزش را متلاشى خواهد كرد، لذا سنگى برداشت و آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله مشغول نماز خواندن بود. هر بار كه او سنگ را بلند مى كرد تا به ايشان بزند، خداوند، دست او را در هوا، نگه مى داشت و سنگ در
الإمام عليّ عليه السلام:إنَّما سُمِّيَتِ الشُّبهَةُ شُبهَةً لِأَ نَّها تُشبِهُ الحَقَّ، فَأَمّا أولِياءُ اللّهِ فَضِياؤُهُم فيهَا اليَقينُ، ودَليلُهُم سَمتُ الهُدى، وأَمّا أعداءُ اللّهِ فَدَعاهُم إلَيهَا الضَّلالُ ودَليلُهُمُ العَمى. ۱
امام على عليه السلام:شُبهه، به اين دليل شُبهه ناميده شده كه [در ظاهر،]شبيه حق است. امّا دوستان خدا، چراغ راهشان در [تاريكى هاى] شبهه، يقين است و راه نمايشان، راه راست؛ ولى دشمنان خدا، انگيزه شان براى شبهه، گم راهى است و راه نمايشان، كورى [و بى بصيرتى].
۱.. غرر الحكم: ح 3909.
الإمام الصادق عليه السلام:العامِلُ عَلى غَيرِ بَصيرَةٍ كَالسّائِرِ عَلى غَيرِ الطَّريقِ، لا يَزيدُهُ سُرعَةُ السَّيرِ إلّا بُعداً. ۱
امام صادق عليه السلام:كسى كه بدون بينشْ عمل كند، همچون كسى است كه در بيراهه مى رود. چنين كسى، هر چه تندتر برود، [از راه]دورتر مى شود.
۱.. الكافي: ج 1 ص 43 ح 1، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 401 ح 5864، الأمالي للصدوق: ص 507 ح 705 كلّها عن طلحة بن زيد، مستطرفات السرائر: ص 120 ح 4 والثلاثة الأخيرة بزيادة «من الطريق» بعد «السير»، كنز الفوائد: ج 2 ص 109، بحار الأنوار: ج 1 ص 206 ح 1.
الإمام عليّ عليه السلام:أشَدُّ العَمى مَن عَمِيَ عَن فَضلِنا، وناصَبَنَا العَداوَةَ بِلا ذَنبٍ سَبَقَ إلَيهِ مِنّا، إلّا أنّا دَعَونا إلَى الحَقِّ ودَعاهُ مَن سِوانا إلَى الفِتنَةِ وَالدُّنيا. ۱
امام على عليه السلام:كورترينِ مردم، كسى است كه از ديدن برترى ما، كور باشد و بدون آن كه گناهى در حقّ او كرده باشيم، با ما دشمنى ورزد. تنها گناهمان، اين است كه ما او را به حق، دعوت كرده ايم، در حالى كه ديگران، او را به سوى فتنه و دنيا، فرا خوانده اند.
۱.. الخصال: ص 632 ح 10 عن أبي بصير ومحمّد بن مسلم، غرر الحكم: ح 3296، عيون الحكم والمواعظ: ص 124 ح 2828، بحار الأنوار: ج 10 ص 111 ح 1.
الكافي عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام ـفي قَولِ اللّهِ عز و جل: «وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى» ۱ ـ: يَعني أعمَى البَصَرِ فِي الآخِرَةِ، أعمَى القَلبِ فِي الدُّنيا عَن وِلايَةِ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام، قالَ: وهُوَ مُتَحَيِّرٌ فِي القِيامَةِ يَقولُ: «لِمَ حَشَرْتَنِى أَعْمَى وَ قَدْ كُنتُ بَصِيرًا قَالَ كَذَ لِكَ أَتَتْكَ ءَايَاتُنَا فَنَسِيتَهَا» قالَ: الآياتُ الأَئِمَّةُ «فَنَسِيتَهَا وَ كَذَ لِكَ الْيَوْمَ تُنسَى» ۲ يَعني تَرَكتَها وكَذلِكَ اليَومَ تُترَكُ فِي النّارِ كَما تَرَكتَ الأَئِمَّةَ عليهم السلام، فَلَم تُطِع أمرَهُم ولَم تَسمَع قَولَهُم. ۳
الكافى ـبه نقل از ابو بصير، از امام صادق عليه السلام ـ در باره سخنِ خداوند عز و جل كه: «و روزِ قيامت، او را كور محشور مى كنيم» ـ: يعنى در آخرت، كورْچشم، در دنيا، كورْدل از [ديدن] ولايت امير مؤمنان عليه السلام. چنين كسى، در قيامت، حيرت زده مى گويد: «چرا مرا كور محشور كردى، در حالى كه من، بينا بودم؟ [خداوند] مى فرمايد: «همان طور كه نشانه هاى ما بر تو آمد و آن را به فراموشى سپردى»» . مراد از نشانه ها، امامان است. «و آن را به فراموشى سپردى، امروز، همان گونه فراموش مى شوى» ؛ يعنى تو آن نشانه ها را رها كردى و امروز، تو نيز در آتش، رها مى شوى، چنان كه امامان عليهم السلام را رها كردى و از فرمانشان، اطاعت ننمودى و به سخنانشان، گوش نكردى.