فیلترها
نتایج جستجو برای «روز جوان»: ۷ حدیث
المستدرك على الصحيحين عن ثابت البناني:إنَّ أنَسَ بنَ مالِكٍ كانَ شاكِيا، فَأَتاهُ مُحَمَّدُ بنُ الحَجّاجِ يَعودُهُ في أصحابٍ لَهُ، فَجَرَى الحَديثُ حَتّى ذَكَروا عَلِيّا رضى الله عنه، فَتَنَقَّصَهُ ۱ مُحَمَّدُ بنُ الحَجّاجِ، فَقالَ أنَسٌ: مَن هذَا!! أقعِدوني، فَأَقعَدوهُ، فَقالَ: يَابنَ الحَجّاجِ، ألّا أراكَ تَنَقَّصُ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ! وَالَّذي بَعَثَ مُحَمَّدا صلى الله عليه و آله بِالحَقِّ لَقَد كُنتُ خادِمَ رَسولِ اللّه صلى الله عليه و آله بَينَ يَدَيهِ، وكانَ كلَّ يَومٍ يَخدِمُ بَينَ يَدَي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله غُلامٌ مِن أبناءِ الأَنصارِ، فَكانَ ذلِكَ اليَومُ يَومي، فَجاءَت اُمُّ أيمَنَ ـ مَولاةُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ـ بِطَيرٍ فَوَضَعَتهُ بَينَ يَدَي
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ثابت بنانى ـ: انس بن مالك، بيمار بود. محمّد بن حَجّاج، همراه با دوستانش نزد اَنَس آمدند تا از وى عيادت كنند كه سخن به گفتگو در باره على عليه السلام رسيد. محمّد بن حَجّاج، از على عليه السلام عيبجويى كرد. انس گفت: اين ديگر كيست؟ مرا بنشانيد.
انس را نشاندند. پس گفت: «اى پسر حجّاج! پس از اين نبينم كه از على عيبجويى كنى. سوگند به كسى كه محمّد صلى الله عليه و آله را به حق فرستاد، من نزد پيامبر خدا خدمت گزار بودم. هر روز، جوانى از فرزندان انصار، براى پيامبر خدا خدمت مى كرد. روزى كه نوبت من بود، اُمّ اَيمَن (كنيز پيامبر خدا) مرغى آورد و آن را جلوى پيامبر خدا نهاد.
پيامبر خدا فرمود: «اى امّ ايمن! اين پرنده چيست؟»
امّ ايمن پاسخ داد: اين مرغى است كه به دست آورده
تاريخ الطبري عن حميد بن مسلم:قاتَلَ [حَبيبٌ] قِتالاً شَديداً، فَحَمَلَ عَلَيهِ رَجُلٌ مِن بَني تَميمٍ، فَضَرَبَهُ [حَبيبٌ]بِالسَّيفِ عَلى رَأسِهِ، فَقَتَلَهُ. وحَمَلَ عَلَيهِ آخَرُ مِن بَني تَميمٍ، فَطَعَنَهُ فَوَقَعَ، فَذَهَبَ لِيَقومَ، فَضَرَبَهُ الحُصَينُ بنُ تَميمٍ عَلى رَأسِهِ بِالسَّيفِ فَوَقَعَ، ونَزَلَ إلَيهِ التَّميمِيُّ، فَاحتَزَّ رَأسَهُ، فَقالَ لَهُ الحُصَينُ: إنّي لَشَريكُكَ في قَتلِهِ، فَقالَ الآخَرُ: وَاللّهِ، ما قَتَلَهُ غَيري. فَلَمّا رَجَعوا إلَى الكوفَةِ أخَذَ الآخَرُ رَأسَ حَبيبٍ، فَعَلَّقَهُ في لَبانِ فَرَسِهِ، ثُمَّ أقبَلَ بِهِ إلَى ابنِ زِيادٍ فِي القَصرِ، فَبَصُرَ بِهِ ابنُهُ القاسِمُ بنُ حَبيبٍ، وهُوَ يَومَئِذٍ قَد راهَقَ، فَأَقبَلَ مَعَ الفارِسِ لا يُفارِقُهُ،
تاريخ الطبرىـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: حبيب، جنگ سختى كرد. مردى از بنى تميم، بر او تاخت و حبيب بر سر او شمشيرى زد و او را كُشت.
مردى ديگر از بنى تميم، بر حبيب، يورش آورد و او را با نيزه زد و او [بر زمين] افتاد. حبيب خواست بلند شود كه حُصَين بن تميم، شمشيرى بر سرش زد و او بار ديگر [بر زمين]افتاد. آن گاه مرد تميمى، روى حبيب نشست و سرش را بُريد.
حُصَين به مرد تميمى گفت: من نيز در كشتن او سهم دارم!
مرد تميمى گفت: به خدا سوگند، جز من، كسى او را نكُشت. و وقتى به كوفه برگشتند، آن مرد تميمى، سرِ حبيب را گرفت و بر سينه اسبش آويخت و با آن به سمت كاخ ابن زياد، رو آورد.
قاسم، پسر حبيب ـ كه آن روز، جوانكى بود ـ، آن را ديد و با آن سوار، همراه شد و از او جدا نمى شد و هر گاه وارد كاخ مى شد، او
رسول الله صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ يُحِبُّ الشّابَّ الَّذي يُفنِي شَبابَهُ في طاعَةِ اللّهِ؛ ۱
پيامبر صلى الله عليه و آله:خداوند دوستدار جوانى است كه جوانى اش را به اطاعت خداوند مى گذراند.
۱.ميزان الحكمه، ح 9097.
الامام على عليه السلام:شَيئانِ لايَعرِفُ فَضلَهُما إلاّ مَن فَقَدَهُما: الشَّبابُ وَ العافِيَةُ؛ ۱
امام على عليه السلام:دو نعمت است كه ارزش آن ها را نمى داند، مگر كسى كه آن ها را از دست داده باشد: جوانى و تندرستى.
۱.غرر الحكم و درر الكلم، ح 5764.
الامام على عليه السلام:لاتَقْسِروا أولادَكُم عَلى آدابِكُم فَإنَّهُم مَخلوقُونَ لِزَمانٍ غَيرِ زَمانِكُم؛ ۱
امام على عليه السلام:آداب ورسوم خويش را به فرزندانتان تحميل نكنيد؛ زيرا آنان در روزگارى، غير از روزگار شما مى زيند.
۱.شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج 20، ص267.
الامام باقر عليه السلام:لَو اُتِيتُ بِشابٍّ مِن شَبابِ الشِّيعَةِ لا يَتَفَقَّهُ[فِي الدِّينِ] لأَدَّبتُهُ؛ ۱
امام باقر عليه السلام:اگر جوان شيعه اى را نزد من بياورند كه علم [دين] نمى آموزد، او را تأديب مى كنم.
۱.المحاسن، ج 1، ص 357.