پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چه زشت است فقر پس از توانگرى، و چه زشت است گناه از پس بيچارگى [و ضعف]! و زشت تر از اينها، كارِ كسى است كه عبادت خدا را پيشه كند و سپس آن را رها سازد.

عيسى عليه السلام:حقيقتى را به شما بگويم: كسى كه علفهاى هرز زراعت خود را وجين نكند، آن علفها زياد مى شود، تا جايى كه تمام مزرعه را فرا مى گيرد و زراعت را از بين مى برد؛ همچنين كسى كه دوستى دنيا را از دلش بيرون نكند، دنيا دوستى دلش را فرا گيرد، تا جايى كه طعم آخرتْ دوستى را نچشد.

مسكّن الفؤاد:در خبرهاى داود عليه السلام آمده است: دوستان مرا به غمِ دنيا خوردن چكار؟ غمِ دنيا شيرينى مناجات را از دلهايشان مى برد. اى داود! من دوست دارم كه دوستان من روحانى باشند و غمِ دنيا را به خود راه ندهند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چه زشت است فقر پس از توانگرى و چه زشت است گناه از پس بيچارگى و ضعف و زشت تر از اينها كار كسى است كه عبادت خدا پيشه كند و سپس آن را رها سازد.