پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ننگ در روز قيامت، آدمى را رها نمى‏كند، چندان كه مى‏گويد: «پروردگارا! مرا به آتش بفرستى، برايم آسان‏تر است از اين حالى كه دارم»، با آن كه از سختىِ عذاب آن آگاه است.

الإقبال - به نقل از امير مؤمنان و امامان از نسل او عليهم ‏السلام، در مناجاتى كه در ماه شعبان داشتند ـ :. خداوندا! در دنيا گناهان بسيارى را از من پوشاندى كه من به پوشاندن آنها در آخرت، نيازمندترم. خداوندا! به من فراوانْ احسان كردى، به گونه‏اى كه براى هيچ يك از بندگان خوبت، آنها را بر ملا نكردى. پس در روز قيامت، در ملأ عام، رسوايم مكن.

امام زين العابدين عليه ‏السلام ـ در دعاى منسوب به ايشان ـ : اى بخشنده و اى پوشاننده! به رحمت خودت، مرا از عذاب جهنّم و رسوايى ننگين، نجات ده، در آن روز كه صف خوبان، از بدان، جدا مى‏شود و وحشت‏ها، برانگيخته مى‏شوند و خوبانْ نزديك و بَدانْ دور مى‏شوند و به هر كسى هر چه به دست آورده، كاملاً داده مى‏شود، بى آن كه ستمى بر آنها روا داشته شود.

صحيح مسلم ـ به نقل از انس بن مالك ـ : مردى گفت: اى پيامبر خدا! چگونه كافر در روز قيامت، واژگونه به محشر مى‏آيد؟ فرمود: «آيا كسى كه او را در دنيا روى دو پايش راه مى‏برد، قادر نيست كه در روز قيامت وى را سرنگون راه ببرد؟».

امام على عليه ‏السلام: اى كميل! كسى را كه در بهشت ساكن نمى‏شود، به عذابى دردناك و خوارى پايدار و گرزها و زنجيرهاى ضخيم و بلند و پاره‏هاى آتش، بشارت ده. سپس پس از آن كه دوران‏هايى چند را در آن مى‏مانند، خداوندِ پاك‏نام را ندا مى‏دهند كه: «ما را در كرانه ۳ [ى جهنّم] قرار ده» و خدا پاسخشان مى‏دهد كه: «در آن گم شويد و با من سخن مگوييد».

تفسير القمّى: سخن خداوند: «آتش، چهره آنان را مى‏سوزاند» يعنى بر آنان شعله مى‏كشد و آنها را مى‏سوزاند «و آنان در آن جا چهره در هم كشيده‏اند» يعنى دهانشان باز است و رو ترش كرده‏اند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر اندوهى به پايان مى‏رسد، بجز اندوه اهل آتش.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ اندوهى نيست، مگر آن كه [سرانجام،] گشايشى دارد، جز اندوه اهل آتش.

سنن الترمذى ـ به نقل از ابو هريره ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «از چاه غم، به خدا پناه ببريد». [اصحاب] گفتند: اى پيامبر خدا! چاه غم چيست؟ فرمود: «منطقه‏اى است در جهنّم كه خود جهنّم، روزى صد بار از آن به خدا پناه مى‏برد». گفتيم: اى پيامبر خدا! چه كسى وارد آن مى‏شود؟ فرمود: «قاريان رياكار».

امام على عليه ‏السلام: هر كس دينى غير از اسلام بجويد، بدبختى‏اش محقّق مى‏شود و دستگيره‏اش مى‏گسلد و فرو افتادنش سخت و فرجامش اندوهِ دور و دراز و عذاب دل‏خراش خواهد بود.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ كس نيست كه وارد بهشت شود، مگر آن كه جايگاهش در آتش ـ كه اگر بدى مى‏كرد، به آن جا مى‏رفت ـ به او نشان داده مى‏شود تا سپاس‏گزارى‏اش افزون شود، و هيچ كس نيست كه وارد آتش شود، مگر آن كه جايگاهش در بهشت ـ كه اگر كار نيك مى‏كرد، به آن جا مى‏رفت ـ به او نمايانده مى‏شود تا مايه [افزايش] دريغ و افسوس او گردد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: به هر اهل آتشى، جايگاهش در بهشت، نشان داده مى‏شود و او مى‏گويد: «كاش خدا هدايتم كرده بود!» و افسوس مى‏خورند. و به هر اهل بهشتى نيز جايگاهش در آتش نشان داده مى‏شود و او مى‏گويد: «اگر خدا هدايتم نكرده بود [، سرنوشتم جز اين بود]!». و اين، شكرگزارى او شمرده مى‏شود.

امام على عليه ‏السلام: اى كميل! در اين هنگام، از باز گشت، مأيوس مى‏شوند و دچار حسرت شديد مى‏گردند، و به هلاكت خويش و ماندگارى در آتش، يقين مى‏كنند، به سزاى اعمالى كه كرده‏اند، و عذاب و شكنجه مى‏شوند.

امام على عليه ‏السلام: آتشِ جدايى، سوزان‏تر از آتش جهنّم است.

امام على عليه ‏السلام ـ در دعاى معروف به دعاى كميل ـ : اى معبود و پروردگار من و اى آقا و سَرور من! از كدامين كار به تو شكوه كنم، و براى كدام يك از آنها بنالم و بگريم؟ براى دردناكى و سختىِ عذاب يا براى درازناكى گرفتارى و بلا؟ كه اگر مرا با دشمنانت هم‏كيفر گردانى و مرا با سزامندانِ گرفتارى و بلايت در يك جا گرد آورى، و بين من و دوستان و اوليايت جدايى افكنى، گيرم كه ـ اى معبود و پروردگار من و اى آقا و سَرورم ـ بر عذابت شكيب ورزيدم؛ امّا چگونه بر جدايى از تو شكيبايى كنم؟! گيرم كه بر سوز آتش تو شكيب ورزيدم؛ امّا چگونه بر محروم ماندن از ديدن كرامت تو شكيبايى كنم؟! يا چگونه در آتش جاى گيرم، در حالى كه به بخشايش تو اميد بسته‏ام؟!