امام باقر عليه‏السلام: [پدرم] على بن الحسين ـ صلوات اللّه‏ عليهما ـ به من فرمود: «پسركم! بنگر كه با پنج تن، نه دوستى كن، نه هم‏سخن شو و در هيچ راهى [نيز]با آنان همراه مشو». گفتم: پدر! آنان كيان‏اند؟ فرمود: «از مصاحبت با دروغگو بپرهيز، كه چونان سراب است. دور را برايت نزديك مى‏نماياند و نزديك را برايت دور نشان مى‏دهد. از مصاحبت با فاسق بپرهيز، كه تو را به لقمه‏اى ـ و حتّى كمتر از آن ـ مى‏فروشد. از مصاحبت با بخيل بپرهيز، كه تو را آن هنگام كه بيشترين نياز را به مال او دارى، رها مى‏كند. از مصاحبت با احمق بپرهيز، كه مى‏خواهد به تو سودى برساند، امّا به تو زيان مى‏زند. از مصاحبت با بُرنده پيوند خويشانْ بپرهيز، كه در سه جاى كتاب خداى عز و جل ديده‏ام كه لعنت (نفرين) شده است: «آيا اگر به قدرت

امام صادق عليه‏السلام: چون امير مؤمنان بر منبر بالا مى‏رفت، مى‏فرمود: «شايسته مسلمان، آن است كه از برادرى با سه تن بپرهيزد: بدكارِ بى‏شرم، احمق و دروغگو. امّا بدكارِ بى‏شرم، رفتار خود را برايت مى‏آرايد و دوست دارد كه تو نيز چون او باشى، در كار دين و قيامتت به تو كمك نمى‏كند و نزديك شدن به او، مايه جفا و سخت‏دلى است و رفت و آمدش ننگى است براى تو. امّا احمق، تو را به خيرى راهنمايى نمى‏كند، و گرچه خود را رنجه و خسته كند، انتظار آن كه بدى را از تو دور كند، از او نمى‏رود و چه بسا بخواهد به تو سودى برساند، امّا به تو ضرر بزند؛ پس مرگش بهتر از زندگى‏اش و خاموشى‏اش بهتر از سخن گفتنش و دورى‏اش بهتر از نزديكى‏اش است. امّا دروغگو، با او زندگى برايت گوارا نخواهد بود. سخنت را پيش ديگران مى‏برد و سخن