بلاغات النساءـ به نقل از محمّد بن عبيد اللّه ـ: سوده، دختر عمارة بن اَسك هَمْدانى، اجازه ورود به نزد معاويه خواست و معاويه، اجازه داد. وقتى وارد شد، معاويه گفت: اى دختر اسك! آيا تو گوينده اين شعر در جنگ صفّين نبودى: «اى ابن عماره! چون پدرت آستين بالا بزن در روز جنگ و ديدار هم قطاران. و على و حسين و گروه آنان را يارى ده و هند و پسرش را نابود ساز. اين امام، برادر پيامبر، محمّد صلى الله عليه و آله و پرچم هدايت و مشعل ايمان است. جان پناه او باش و در جلوى پرچمش با شمشير برنده و نيزه، گامى به پيش رو»؟ زن گفت: آرى. انسانى چون من، از حق، روى گردان نمى شود و به دروغ، عذر نمى طلبد. معاويه گفت: چه باعث شد كه چنين كردى؟ زن گفت: دوستى على و پيروى از حق. گفت: سوگند به خدا،

شرح نهج البلاغة:امير مؤمنان از اخلاق متضادّى برخوردار بود كه بسيار شگفت اند و پاره اى از آنها را سيّد رضى يادآور شده است. چون [خوى]غالب در ميان دليران و پا پيش گذاران و حادثه جويان و جرئت داران، آن است كه سنگدل، خونريز، نافرمان و متكبّر باشند و [خوى] غالب در ميان زاهدان، تاركان دنيا و لذّتهاى آن و مشغولان به پند دِهى مردم و بيم دهندگان آنان از معاد و يادآوران مرگ، آن است كه داراى دلى نرم و رقيق، قلبى ضعيف و طبعى سست باشند. و اين، دو حالتِ متضاد است كه در وى گِرد آمده است. و از جمله شگفتى ها آن كه افراد شجاع و خونريز، غالبا داراى خويى درنده، طبعى ترسناك و غريزه اى وحشى اند و زاهدان و موعظه گران و پند دهان و دنياگريزان، غالبا داراى اخلاق گوشه گيرانه، و چهره اى گرفته اند و از مردم و انس با