تسلية المجالس:امام حسين عليه السلام مُركّب و كاغذى خواست و اين وصيّت را براى برادرش محمّد نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. اين وصيّت حسين بن على بن ابى طالب به برادرش محمّد، معروف به ابن حنفيه است. حسين، گواهى مى دهد كه خدايى جز اللّه نيست و شريكى ندارد. محمّد، بنده و فرستاده اوست و حق را از نزد حق آورد و بهشت و دوزخ، حق است و بى ترديد، قيامت مى آيد. خداوند، همه كسانى را كه در قبر هستند، برمى انگيزد. من از سرِ سرمستى و طغيان و فساد و ستم نشوريده ام؛ بلكه تنها براى پى جويىِ اصلاح در امّت جدّم بيرون آمده ام و مى خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به سيره جدّم محمّد صلى الله عليه و آله و پدرم على بن ابى طالب عليه السلام، رفتار كنم. هر كس مرا به حق بپذيرد كه خداوند، به حقْ سزاوارتر است

دعائم الإسلام:از امام حسين عليه السلام درباره گفته مردم كه سبب صدور فرمان به گفتن اذان، خواب عبد اللّه بن زيد انصارى بوده كه به پيامبر صلى الله عليه و آله خبر داده و ايشان هم بدان فرمان داده است، سؤال شد. فرمود: «وحى بر پيامبرتان نازل مى شود و مى پنداريد كه او اذان را از عبد اللّه بن زيد گرفت، در حالى كه اذان، سيماىِ دين شماست؟! امام عليه السلام [در اين جا] خشمگين شد و فرمود: «بلكه شنيدم كه پدرم على بن ابى طالب عليه السلام مى فرمود: خداى عز و جلفرشته اى را فرود آورد تا پيامبر خدا را به معراج بُرد.». امام حسين عليه السلام حديث معراج را با تمام تفصيلش [به نقل از امام على عليه السلام] باز گفت كه ما در اين جا خلاصه اش كرده ايم، و از جمله فرمود: «و خداوند، فرشته اى را برانگيخت كه پيش از آن

مسند البزّارـ به نقل از زياد بن منذر ـ: امام باقر، از امام زين العابدين، از امام حسين، از امام على عليهم السلام نقل كرد كه فرمود: چون خداوند خواست اذان را به پيامبر صلى الله عليه و آله ياد دهد، جبرئيل عليه السلام مَركبى به نام بُراق به نزد ايشان آورد كه چون خواست سوارش شود، چموشى كرد. جبرئيل عليه السلام به او گفت: آرام باش كه به خدا سوگند، هيچ كس بر تو سوار نشده كه نزد خدا، گرامى تر از محمّد باشد. پس ايشان سوار شد و تا پرده مجاور خداى رحمان ـ تبارك و تعالى ـ رفت. در اين هنگام، فرشته اى از پرده درآمد. پيامبر خدا از جبرئيل عليه السلام پرسيد: «اين كيست؟». گفت: سوگند به كسى كه تو را به حق برانگيخت، نزديك ترين مخلوق به خدا منم؛ ولى اين فرشته را از آغاز خلقتم تاكنون نديده ام. فرشته گفت:

معانى الأخبارـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: ما در مسجد نشسته بوديم كه مؤذّن از مناره بالا رفت و گفت: «اللّه اكبر، اللّه اكبر!». اميرمؤمنان على عليه السلام گريست و ما هم از گريه او گريستيم. چون اذان تمام شد، فرمود: «آيا مى دانيد مؤذّن، چه مى گويد؟». گفتيم: خدا و پيامبر و وصيّش بهتر مى دانند. فرمود: «اگر مى دانستيد چه مى گويد، كم مى خنديديد و فراوان مى گريستيد؛ چرا كه اللّه اكبر، معانى فراوانى دارد. از جمله معانى اللّه اكبر، آن است كه مؤذّن، بر قديم و ازلى و ابدى بودن خدا، و نيز بر علم، قوّت، قدرت، بردبارى، كرَم، سخاوت، عطا و كبريايىِ او گواهى مى دهد. چون مؤذّن مى گويد: اللّه اكبر، در واقع مى گويد: خداوند، كسى است كه خلق و امر، از آنِ اوست و خلق به خواسته اوست و هر چيز خلق،