الذريّة الطاهرةـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «هيچ مرد يا زنى نيست كه حج را براى حاجتى دنيايى وا گذارد، در حالى كه راهى به آن دارد، مگر آن كه با حاجيان سرْ تراشيده [و بازگشته از حج] رو به رو مى شود، پيش از آن كه خداوند، آن حاجت دنيايى اش را روا كرده باشد» و مقصود پيامبر خدا، حجّ واجب است.

المعجم الأوسطـ به نقل از عباية بن رفاعه، از امام حسين عليه السلام ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: من، ترسو و ناتوانم. فرمود: «پيش به سوى جهاد بى كشتار: حج».

دعائم الإسلامـ از امام حسين عليه السلام ـ: مُحرم، از صيد كردن، آميزش جنسى، بوى خوش، پوشيدن جامه دوخته و چيدن مو و ناخن منع شده است و اگر پس از احرام و پيش از وقوف در عرفه، به عمد جماع كند، حجّش را باطل ساخته و بايد قربانى اى كه آورده، ذبح كند و سال بعد نيز حج بگزارد. زن هم اگر مُحرم بود و با مردش همراهى كرد، چنين حكمى دارد؛ امّا اگر مرد، زن را به زور وادار به آميزش كرد و يا در حال خواب نزدش آمد و يا زن، مُحرم نبود، چيزى بر او نيست».

الكافىـ به نقل از ابراهيم بن عمر يمانى ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدند: مردى در ماه هاى حج (شوال، ذى قعده و ذى حجّه) به عمره آمد و سپس به شهر خود باز گشت. فرمود: «اشكال ندارد و اگر در همان سال حج بگزارد كه حجّ اِفراد (بدون عمره) مى شود، قربانى لازم ندارد؛ چه، حسين بن على عليه السلام يك روز پيش از تَرويه ۳ از مكّه به سوى عراق بيرون آمد، در حالى كه براى عمره به مكّه آمده بود».

الكافىـ به نقل از معاوية بن عمّار ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: چگونه ميان [عمره]تمتّع و مفرده فرق بگذارم؟ فرمود: «عمره تمتّع به حج مرتبط است [و عمره گزار تا زمان حج بايد در مكّه بماند]؛ ولى عمره مفرده چون تمام شد، عمره گزار مى تواند به هر كجا برود و حسين بن على عليه السلام در ذى حجّه، عمره گزارد و سپس، روز تَرويه به سوى عراق رفت، در حالى كه مردم به سوى مِنا مى رفتند و عمره [ى مفرده] در ذى حجّه (ماه حج) براى كسى كه اراده حج ندارد، اشكالى ندارد».

تاريخ دمشقـ به نقل از صمصامة بن طِرِمّاح ـ: شنيدم امام حسين عليه السلام مى فرمايد: «با پيامبر صلى الله عليه و آله در طواف بوديم كه با بارش باران روبه رو شديم. پيامبر صلى الله عليه و آله به ما رو كرد و فرمود: «عمل از سر گيريد كه گذشته تان آمرزيده شد».