بحارالأنوار:روايت شده است كه داوود عليه السلام تنها به صحرا رفت. پس خداوند به او وحى فرمود: اى داوود! چه شده است كه تو را تنها مى بينم؟ عرض كرد: معبودا! شوق ديدار تو در جانم شدّت گرفته و ميان من و خلق تو حائل گشته است. خداوند به او وحى فرمود: به ميان آنان برگرد؛ زيرا اگر تو يك بنده گريز پا را نزد من بياورى نام تو را در لوح، با صفت ستوده ثبت مى كنم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هنگامى كه على عليه السلام را به يمن فرستاد ـفرمود: اى على! هرگز با كسى جنگ مكن مگر اينكه قبلاً او را [به اسلام]دعوت كرده باشى كه به خدا سوگند، اگر خداوند كسى را به دست تو هدايت كند برايت بهتر است از آنچه آفتاب بر آن طلوع و غروب مى كند؛ و تو بر شخص هدايت شده ولايت دارى، اى على.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به مردى كه خواهش كرد او را سفارشى كند ـفرمود: به تو سفارش مى كنم كه چيزى را شريك خدا نگردانى. و مردم را به اسلام فراخوان و بدان كه به ازاى هر كس كه دعوت تو را پاسخ دهد، ثواب آزاد كردن بنده اى از فرزندان يعقوب خواهى داشت.