امام جواد عليه السلام:هرگاه پيامبر صلى الله عليه و آله از نمازش فارغ مى شد، مى گفت: «خدايا! آنچه را كرده و مى كنم، و نهان و آشكار كرده ام، اسراف بر خود را و آنچه را كه تو بهتر از من مى دانى، بر من بيامرز. خدايا! تو پيش از همه و پس از همه هستى. جز تو خدايى نيست. به دانايى ات بر نهان و به توانايى ات بر همه خلقت سوگند، تا آن گاه كه زندگى را برايم بهتر مى دانى، مرا زنده نگاه دار و آن گاه كه مرگ را برايم بهتر مى دانى، مرا بميران. خدايا! همانا من بيم از تو را در نهان و آشكار، سخن حق را در خشم و خشنودى، و ميانه روى را در تنگ دستى و توانگرى، از تو مى خواهم. نعمتى تمام ناشدنى و روشنىِ چشمى ناگسستنى را از تو مى خواهم. خشنودى به حكم تو، مرگى مبارك پس از زندگى و زندگانى آرام پس از مرگ، لذّت نگريستن