پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از روى يقين، بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويد، كوهها همصدا با او تسبيح گويند، اما او تسبيح آنها را نمى شنود.

الصحيفة السجاديّة الجامعة به نقل از سعيد بن مسيّب:امام زين العابدين عليه السلام در يكى از منازل سفر پياده شد و دو ركعت نماز گزارد و در سجده خود تسبيح گفت و هيچ درخت و كلوخى نبود مگر اينكه همصدا با او تسبيح مى گفت.

امام باقر عليه السلامـ در پاسخ به پرسش زراره از آيه «و هيچ چيز نيست مگر آن كه.» ـفرمود: ما، در هم شكستن ديوارها را تسبيح گويى آنها مى دانيم.

امام باقر عليه السلام:آيا صداى در هم شكسته شدن چوبهاى خانه را نمى شنوى؟ اين، همان تسبيح اوست. پس، در همه حال پاك و منزّه است خدا.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و هيچ چيز نيست مگر آن كه.» ـفرمود: در هم شكستن ديوارها، تسبيح گويى آنهاست.

امام صادق عليه السلام:داوود عليه السلام هر گاه زبور را تلاوت مى كرد، هيچ كوه و سنگ و مرغى نبود، مگر اين كه با او هم آواز مى شد.

تفسير قمىـ ذيل آيه «و هيچ چيز نيست مگر آن كه.» ـ: جنبيدن هر چيزى، تسبيح خداوند عزّ و جلّ است.