الأمالى، صدوق:هرثمة بن ابى مسلم گفت: در صِفّين، در كنار امام على عليه السلام جنگيديم. چون باز گشتيم، در كربلا فرود آمد و نماز صبح را در آن جا خواند. سپس از خاك آن جا برداشت و آن را بوييد و فرمود: «شگفت از تو ـ اى خاك ـ كه به زودى اقوامى از تو محشور مى شوند كه بى حساب، وارد بهشت مى شوند!». هرثمه به سوى همسر خويش ـ كه از پيروان امام على عليه السلام بود ـ بازگشت و گفت: آيا از وليّت ابو الحسن عليه السلام برايت نگويم؟ در كربلا فرود آمد و نماز خواند و از خاكش برداشت و گفت: «شگفتا از تو ـ اى خاك ـ كه به زودى اقوامى از تو محشور مى شوند كه بى حساب، وارد بهشت مى شوند!». زن گفت: اى مرد! امير مؤمنان، جز حق نمى گويد. هرثمه گفت: چون امام حسين عليه السلام [به عراق] آمد، من با گروهى بودم كه عبيد

تاريخ الطبرىـ به نقل از ضحّاك بن عبد اللّه مشرقى ـ: من و مالك بن نضر اَرحَبى بر حسين عليه السلام وارد شديم. بر او سلام داديم و نزدش نشستيم. پاسخ ما را داد و خوشامد گفت و از علّت آمدنمان جويا شد. گفتيم: آمده ايم تا بر تو سلامى دهيم و از خدا برايت سلامت بخواهيم و ديدارى با تو تازه كنيم و خبرِ مردم را به تو بگوييم كه آنان براى جنگ با تو گِرد هم آمده اند. رأى تو چيست؟ حسين عليه السلام فرمود: «خدا، مرا بس است كه بهترين كفيل است». حرمتش را پاس داشتيم و بر او درود فرستاديم و برايش دعا كرديم. فرمود: «چه چيز، شما را از يارى من، باز مى دارد؟». مالك بن نضر گفت: من، بدهى و نانخور دارم. من نيز گفتم: من هم بدهى و نانخور دارم؛ امّا اگر به من اجازه دهى، هنگامى كه هيچ جنگجوى ديگرى نيافتم، برايت

ثواب الأعمالـ به نقل از عمرو بن قيس مشرقى ـ: با پسرعمويم (ضحّاك) بر حسين عليه السلام ـ كه در منزلگاه بنى مقاتل بود ـ در آمدم. بر او سلام داديم. پسرعمويم به او گفت: اى ابا عبد اللّه! اين كه مى بينم، رنگ است يا رنگ خودِ مويت است؟ فرمود: «رنگ است و ريش سفيدى، زود به سراغ ما بنى هاشم مى آيد». سپس به ما رو كرد و فرمود: «براى يارى ام آمده ايد؟». گفتم: من، مردى كهن سالم و بدهىِ فراوان دارم و عيالوارم و امانت هايى از مردم در دستم است و نمى دانم چه پيش مى آيد و خوش ندارم كه امانتم را تباه كنم. پسر عمويم هم مانند اين را به ايشان گفت. به ما فرمود: «پس برويد و فريادم را نشنويد و جمعيّتم را نبينيد كه هر كس فرياد ما را بشنود يا جمعيّت ما را ببيند، ولى ما را اجابت نكند و به فريادرسى ما نيايد،

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: امام حسين عليه السلام حركت كرد تا در قُطقُطانه ۴ فرود آمد. خيمه برافراشته اى را ديد و پرسيد: «اين خيمه از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. امام حسين عليه السلام به سوى او فرستاد و فرمود: «اى مرد! تو گنهكار و خطاكارى. اگر الآن توبه نكنى و مرا يارى ندهى تا جدّم در پيشگاه خداى ـ تبارك و تعالى ـ شفيع تو باشد، خدا تو را به سبب اعمالت مجازات مى كند». گفت: اى فرزند پيامبر خدا! به خدا سوگند، اگر به يارى ات برخيزم، نخستين كشته در برابرت خواهم بود؛ امّا اين، اسب من است. آن را براى خود برگير كه به خدا سوگند، تاكنون بر آن، سوار نشده و در طلب چيزى نرفته ام، مگر آن

الإرشاد:امام حسين عليه السلام رفت تا به منزلگاه بنى مقاتل رسيد و در آن، فرود آمد. خيمه اى برپا ديد. پرسيد: «از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. فرمود: «او را برايم فرا بخوانيد». فرستاده امام عليه السلام نزد عبيد اللّه بن حُر آمد و گفت: اين، حسين بن على است كه تو را فرا مى خواند. عبيد اللّه، كلمه استرجاع (إنّا للّه و إنّا إليه راجعون) را بر زبان راند و گفت: به خدا سوگند، از كوفه بيرون نيامدم، جز از سرِ ناخوش داشتن اين كه حسين به آن جا بيايد و من، آن جا باشم. به خدا سوگند، نه مى خواهم او را ببينم و نه مى خواهم او مرا ببيند. فرستاده، نزد امام حسين عليه السلام آمد و خبر داد. حسين عليه السلام برخاست و آمد تا بر او در آمد. سلام داد و نشست و او را به خارج شدن با

الفتوح:امام حسين عليه السلام رفت تا در منزلگاه بنى مقاتل، فرود آمد. خيمه اى برپا، نيزه اى برافراشته، شمشيرى آويخته و اسبى ايستاده بر آخور ديد. پرسيد: «اين خيمه از آنِ كيست؟». گفته شد: از آنِ مردى به نام عبيد اللّه بن حُرّ جُعفى است. امام حسين عليه السلام يكى از يارانش به نام حَجّاج بن مَسروق جُعفى را روانه كرد و او به خيمه وى رفت و سلام داد و پاسخ گرفت. عبيد اللّه پرسيد: در پشتِ سرت چه خبر است؟ حجّاج گفت: اى پسر حُر! به خدا سوگند، پشت سر من [نيكى است.] ۶ خداوند، كرامتى را به تو هديه كرده است، اگر بپذيرى. گفت: آن چيست؟ گفت: اين، حسين بن على است كه تو را به يارى خويشتن فرا مى خواند. پس اگر در پيشِ روى او بجنگى، پاداش دارى و اگر بميرى، شهيد گشته اى. عبيد اللّه به او گفت: به خدا