المعجم الأوسطـ به نقل از ابو هريره ـ: با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در تشييع جنازه اى شركت كرديم. ايشان [در قبرستان]كنار قبر نشست و فرمود: «هيچ روزى بر اين قبر نمى آيد، مگر آن كه با صدايى گويا و رسا بانگ مى زند: اى پسر آدم! چگونه مرا فراموش كرده اى؟! آيا نمى دانى كه من خانه تنهايى و خانه غربت و خانه وحشت و خانه كِرم ها و خانه [فشار و] تنگى هستم، مگر براى آن كسى كه خداوند، مرا بر او فراخ گرداند؟!». پيامبر صلى الله عليه و آله سپس فرمود: «قبر، باغى از باغ هاى بهشت، يا گودالى از گودال هاى آتش است».

امام باقر عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند: «و آنان كه پيشى مى گيرند، پيشى گرفتنى» ـ: يعنى: جان هاى مؤمنان، به سوى بهشت پيشى مى گيرند، چنان كه در دنيا پيشى مى گرفتند، و جان هاى كافران، به سوى آتش پيشى مى گيرند، چنان كه در دنيا پيشى مى گرفتند.

الكافىـ به نقل از ابو ولّاد حنّاط ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: فدايت شوم! روايت مى كنند كه ارواح مؤمنان [پس از مرگ]، در چينه دان هاى پرندگان سبزرنگِ پيرامون عرش، قرار مى گيرند؟ فرمود: «خير. مؤمن در نزد خدا، گرامى تر از آن است كه روحش در چينه دان پرنده اى قرار داده شود؛ بلكه در كالبدهايى همانند كالبدهاى خودِ آنان قرار مى گيرد».

امام صادق عليه السلام:اين دو آيه در باره دوستان ما و دشمنان ما، نازل شده است: «و امّا اگر از مقرّبان باشد، در آسايش و راحت خواهد بود» ، يعنى در قبرش، و «در بهشت پُر ناز و نعمت» ، يعنى در آخرت. «و امّا اگر از دروغ زنانِ گم راه باشد، پس با آبى جوشان پذيرايى خواهد شد» ، يعنى در قبرش، «و فرجامش، افتادن در جهنّم است» ، يعنى در آخرت.

امام صادق عليه السلام:ارواح مؤمنان [پس از مرگ]، در درختى بهشتى جاى مى گيرند و از غذاى آن مى خورند و از نوشيدنىِ آن مى نوشند و مى گويند: «پروردگارا! قيامت را براى ما بر پاى دار و آنچه را به ما وعده داده اى، تحقّق بخش و آخرين كسانِ ما را به اوّلين كسانِ ما [در بهشت] ملحق گردان».

امام صادق عليه السلام:قبر، هر روز، اين سخنان را مى گويد: من، خانه غربتم. من، خانه تنهايى ام. من، خانه كِرم هايم. من، گورم. من، باغى از باغ هاى بهشت و يا گودالى از گودال هاى آتشم.